Posłanniczki, czyli tam i z powrotem...

Ofiarowanie Pańskie i ofiarowanie nasze...

2012-02-02T13:37:00.001+01:00

Dziś mija 138 rocznica istnienia wspólnoty Posłanniczek. Pierwszego zgromadzenia ukrytego przed światem w Polsce i początku wielkiej fali odrodzenia życia religijnego i narodowego w Polsce pod zaborami.

Na 25-lecie Założyciel napisał Macte Józefie i siostrom:

"Ofiarowanie sięwasze […] w dniu ofiarowania się Zbawiciela na sprawy zbawienia świata,miało w sobie wiele podobieństwa do ofiary Matki Bożej i waszej, nietylko do celu tej ofiary, który był ten sam, pomaganie do zbawienialudzkiego, ale i co do sposobu, w jaki była dokonana. Jako Onabowiem, acz prorockim duchem oświecona, przewidywała już wtedy wielerzeczy, które ją czekały, ofiarowała się jednakże mężnie i całkowicie, bezżadnego wyłączenia na wszystko, cokolwiek do tej sprawy zbawienia okaże siępotrzebne, tak i wy, chociaż z pewnego względu nie były wam tajnetrudności waszego przedsięwzięcia, jednakże oddałyście się Bogu całkowicie bezżadnego wyjątku na wszelkie trudy i przeciwności jakimi podobałoby Mu sięwas doświadczać i przeprowadzać zanim dojdziecie do pożądanych owoców pracswoich.

I nie zawiodło wasprzeczucie, jak nie zawiodła was Opatrzność Boska.

Droga wasza ciężkabyła, ale i opieka Boża widoczna. Zważając na te trudne okoliczności,w jakich wam Bóg podał to do serca; ten, co w dziesięć lat potemw tymże dniu do was przemawiał, rachował wam już jubileuszowe lata,a jakąż by rachubę dziś wypadało? Dziś z pociechą sobie wspominaciete początki wasze wśród różnego rodzaju trudności i niebezpieczeństw, praci walk różnych przebyte, gdy oglądacie radosnym sercem błogosławione ichowoce.

Jak ono ziarnogorczyczne najmniejsze rozrasta się w wielkie drzewo, na którego gałęziachrozliczne ptactwo się mieści, tak i waszym początkom Bóg tak błogosławi,że rozmnożyłyście się i same w liczbie i w duchu poświęcenia. Imnoży Bóg w rękach waszych wasze prace, że tyle pożytecznych zakładówprowadzicie, tyle młodych osób tak pożyteczne pod każdym względem kształciciei tyle osób przygarniacie.

[…] Błogosławię więc z całego serca i Matkę i Córkii wszystkie osoby im powierzone i wszystkim pracom i zakładom, aw dzień Ofiarowania Pana Jezusa podobnie jak w dzień pierwszyzawiązku waszego, składając Przenajświętszą Ofiarę prosić będę Boga, abyprzyjął łaskawie wasze ofiary i aby potwierdził to błogosławieństwoi sam wam błogosławił zawsze i wszędzie, i we wszystkim." (list 153, w: Honorat Koźmiński OFMCap, Pisma, tom 13: Listy do różnych osób 1857-1916, s. 294-296)

Rozważając tajemnicę Ofiarowania Pana Jezusa w Świątyni Jerozolimskiej, bł. Honorat zauważa:

"Taką była miłość Jezusa ku nam, biednym skazańcom. Miał Onciągle na myśli nasz stan nieszczęśliwy i współbolał z nami. Serce Jego niemogło się niczem nasycić, tylko cierpieniem dla nas, i uspokoić się nie dało,póki nie uczyniło wszystkiego, aby nas od grożącej kary wiecznej wyzwolić.

Podobną była miłość Świętych ku Panu Jezusowi. Woleli oni współboleć zNim ukrzyżowanym, niżeli używać rozkoszy; wszelka uciecha była dla nich ciężkimwyrzutem, gdyż mieli zawsze na pamięci bolesną Jego Mękę, którą z miłości kuNiemu, jako własny swój krzyż odczuwali. Tymczasem cóż się dzieje na świecie? Ucieszneżarty, namiętne słowa, zmysłowe pieszczoty uważają się za znak miłości, apoświęcenia trudów i cierpień wcale się nie ceni. Nie cenią ich ludzie w sobie,w swoich rodzinach, w swoich małżeństwach, więc nie oceniają ich także wMiłośniku dusz naszych. Ale miłość prawdziwa i tem się nie zraża; nie chce być uznaną,cenioną, nie dba o wzajemność, bo chodzi jej tylko o dobro istoty umiłowanej"(H. Koźmiński, Powieść nad powieściami,Dział IV, Włocławek 1909, s. 349).

Litania na Ofiarowanie Pańskie

Chryste, usłysz nas. Chryste, wysłuchaj nas.

Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się z nami.

Synu, Odkupicielu Świata, Boże, zmiłuj się z nami.

Duchu Święty, Boże, zmiłuj się z nami.

Święta Trójco, Jedyny Boże, zmiłuj się z nami.

Kyrie, elejson; Chryste, elejson; Kyrie, elejson.

O Maryjo, która poddałaś się prawu oczyszczenia przepisanemu w Prawie, módlsię za nami.

O Maryjo, która z Twoim Synem i Józefem udałaś się w drogę do Jeruzalem

O Maryjo, któraś Syna Twego przedstawiła i ofiarowała w świątyni.

O Maryjo, któraś parę gołąbków na ofiarę przyniosła.

O Maryjo, któraś Syna wykupiła.

O Maryjo, którą Symeon pozdrowił i błogosławił.

O Maryjo, któraś Dziecię Twoje na ręce Symeona złożyła.

O Maryjo, któraś przysłuchiwała się słowom Symeona.

O Maryjo, któraś słyszała bolesne przepowiadania sprawiedliwego starca.

O Maryjo, którą ucieszyły słowa pochwalne prorokini Anny.

O Maryjo, najczystsza Dziewico.

O Maryjo, niepokalana Panno oraz Matko.

Od ducha pychy i wyniosłości, wybaw nas wstawieniem się Twoim.

Od sprzeciwiania się przykazaniom Bożym,

Przez Twoje całego życia posłuszeństwo,

Przez Twoją pokorę.

My grzeszni - prosimy Cię, wysłuchaj nas.

Abyśmy zawsze pamiątkę Syna Twego Boskiego w sercu zachowywali

Abyśmy w szczęściu zuchwałości, a w nieszczęściu rozpaczy się niepoddawali

Abyśmy także w godzinę śmierci, jak Symeon, w pokoju z tego światazejść mogli

Abyśmy po śmierci, w Kościele wiecznej chwały przedstawieni być mogli.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

Módlmy się: Wszechmogący, wieczny Boże, Twój Jednorodzony Syn, któryprzyjął nasze ludzkie ciało, został w dniu dzisiejszym przedstawiony wświątyni, pokornie Cię błagamy, spraw, abyśmy mogli stanąć przed Tobą zczystymi sercami. Przez Chrystusa, Pana naszego.

W: Amen.

I znów KARNAWAŁ

2012-01-01T19:56:00.001+01:00

Dusze pobożne zapraszamy do uczestnictwa w duchowym karnawale. Początek tutaj:
http://www.poslanniczki.blogspot.com/2008/01/karnawa-dusz-pobonych-wstp.html

A kolejne wpisy były zamieszczane w kolejne dni!

Niech i w tym roku nie zabraknie dusz oddanych cichej chwalbie Boga!
Bóg pragnie mieć czcicieli w duchu i prawdzie.

Szukajcie, a znajdziecie...

2011-10-27T16:38:00.002+02:00

Dziś stała się nam wielka radość: oto po kilku latach poszukiwań udało się w jednej z bibliotek znaleźć książki, które ukazały się drukiem w latach 90-tych XIXw.
Ich Autorką jest nasza Założycielka - Józefa Chudzyńska.

Jak to się stało, że ani jeden egzemplarz nie zachował się w Zgromadzeniu?

Nawet najstarsi nie znają na to odpowiedzi.

Do tej pory znałyśmy Matkę z ocalałych fragmentów Pamiętnika oraz spisanych przez jedną z współsiostr konferencji wygłaszanych do Zgromadzenia. A oto teraz mamy i treść książek pisanych do młodzieży - co czyniła na dużo szerszą skalę Cecylia Plater-Zyberk!

Niniejszym dziękuję Bogu za wszystkich, dzięki którym mamy treść książek w dyspozycji.

Swoją drogą dalej ufam, że choć po jednym egzemplarzu uda się zdobyć fizyczne książki do naszej Biblioteki :-)

Bł. Honorat, patron powołanych do życia konsekrowanego

2011-10-15T22:33:00.000+02:00

Droga każdego człowieka do odkrycia swojego powołania nie jest łatwa i nigdy łatwą nie będzie, a nietypowość Wacława Koźmińskiego (tak miał na imię przed zakonem) polega na tym, że w młodym wieku, gdy miał 14 lat ukierunkował się na drogi przeciwne Bogu, Kościołowi i wierze. Pod wpływem ideologii oświecenia, która pojawiła się w środowisku szkolnym Wacława, zaczął myśleć, że można żyć jedynie w oparciu o siły naturalnego rozumu. Z tego powodu powoli odszedł od wiary i sakramentów, a zaczął być wojującym ateistą. Chodził na nabożeństwa, aby przeszkadzać, namawiał ludzi do porzucenia wiary w Boga. Trwało to około 3 lat. Potem, utracił ojca, być może rozstał się z dziewczyną, a następnie został niesłusznie oskarżony o spiskowanie polityczne i znalazł się w więzieniu, w Cytadeli....

czytaj więcej: Juliusz Pyrek OFMCap, Bł. Honorat, patron powołanych do życia konsekrowanego

...to ty jesteś i biedny, i ślepy i nagi

2011-10-13T22:21:00.003+02:00

Przygotowując katechezę o wspólnocie w Laodycei znalazłam zdjęcia z tego, co pozostało po tym mieście. Kamień na kamieniu. Aż trudno uwierzyć, że Jezus upominał tę wspólnotę za to, że pokładała swoją wiarę w ... drogich tkaninach i maści na oczy – innymi słowy w bogactwie. „Ty bowiem mówisz: jestem bogaty i wzbogaciłem się i niczego mi nie potrzeba a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości i biedny i ślepy i nagi”( Ap3,17). Bogactwo potrafi rozłożyć na łopatki każdego – wiedział o tym święty Franciszek i jego duchowy syn patron dzisiejszego dnia -bł. Honorat. Obaj też wiedzieli jakie jest na to lekarstwo.

„Siostry moje, nieraz wam mówiłem o obowiązku jaki spadł na nas po świętym Ojcu, naśladowania Jezusa Chrystusa, tak jak Go on naśladował i prowadzenia dalej dzieła naprawy domu Bożego. A dziś wam chcę powiedzieć, że jedno i drugie spełniamy najlepiej, jeżeli staniemy się apostołami ewangelicznego ubóstwa. Dziś, świat tak samo uwikłany chciwością, tak jak przed przyjściem Zbawiciela i przed wezwaniem świętego |Ojca Franciszka, i tu leży głównie przyczyna odstępstwa jego od Boga. I dziś, jak wtedy, nie ma skuteczniejszego środka do jego naprawy, jak rozbudzić w nim ducha ubóstwa, pogardy rzeczy ziemskich, a zamiłowanie rzeczy niebieskich. I to byłoby najdoskonalsze naśladowanie dziś narodzonego Zbawiciela i świętego Patriarchy Franciszka... Dziś odnawiając śluby nasze poświęćmy się Boskiemu Dzieciątku, stając się prawdziwymi córkami Franciszka i spełnić powierzone nam zadanie: naprawy domu Bożego, a w końcu otrzymać obiecane ubogim królestwo niebieskie.” H. Koźmiński, List okólny 9

fot. Laodycea, ruiny jednego z mniejszych teatrów.

Inne czasy

2011-09-19T20:31:00.003+02:00

W tegoroczne deszczowe wakacje moja rodzina zabijała oczekiwanie na słońce tworząc drzewo genealogiczne. Świetna i pożyteczna zabawa, która doprowadziła nas do zdumiewającego odkrycia - otóż nasi dziadkowie i pradziadkowie po mieczu i kądzieli, cioteczni i stryjeczni mieli dużo dzieci. Standard to sześcioro lub siedmioro. Patrzyliśmy na zawiłe wykresy z rosnącym podziwem i oklepanym komentarzem: "to były inne czasy, teraz nikogo nie stać na tyle dzieci'. Głupie gadanie zakończył szybko tato – "czy w czasie wojny i tuż po niej to był odpowiedni czas, rewelacyjne warunki i pieniędzy jak lodu?". Pomyślałam, że "inne czasy" to nasza wymówka na wszystko: trudności w pracy, porażki w wychowaniu, popkulturę, brak powołań, zdziczałą politykę itp. itd. Ciągle łapię się na naiwnym idealizowaniu tego, co było dawniej. A przecież dawniej było równie trudno o ideał, a może i trudniej niż dzisiaj. Poczytajcie zresztą sami.

Pieścisz matko i psujesz dziecko, bo ci ono sympatyczne, tamto fukasz, bo cię drażni. Raz mu na wszystko pozwalasz, gdy jesteś w dobrym humorze, a trochę później karcisz je za to, na co mu przed chwilą pozwalałaś. Dopuszczasz, aby twój jedynak był tyranem w domu, bo nie masz odwagi czegokolwiek mu odmówić, bo w jego wychowaniu widzisz tylko chwilę obecną, krytykujesz przed dzieckiem nauczycieli, a wymagasz przy tem aby ono ich słuchało i szanowało. Głośno obgadujesz instytucję w której twe dziecko się kształci, a żądasz aby to dziecko dobry wpływ od zakładu przyjęło. Zatrzymujesz córkę w domu, dla zabawy, imienin, choć jej obowiązek stawić się na czas w szkole, na domiar podpisujesz jej świadectwo choroby. Cecylia Plater-Zyberkówna, Jaka jest nasza wada narodowa główna?

Inne czasy? Owszem, jest to przecież wypowiedź sprzed 110 lat, ale problem zupełnie dzisiejszy. Niestety.

Ilustracja. Olga Boznańska - Portret dziewczynki w czerwonej sukience - może modelka była uczennicą Zyberkówny?

Gender, Woodstock i harcerze

2011-09-06T22:52:00.003+02:00

Zanim na dobre wejdę w szkolny młyn i zapomnę, że kiedykolwiek były wakacje, kilka letnich wspomnień.

Koniec czerwca. Atmosfera luzu na dobre zagościła w domu i zagrodzie. Kuse sukienki, odjazdowe fryzury i zachowania tak, jak to które mnie zszokowało. Gdzieś na mieście wpadam na dwie uczennice mojej szkoły splecione w namiętnym uścisku. Jedną z nich jeszcze w tamtym roku widziałam w objęciach chłopca. Prowokacja? Nie jestem pewna...

Początek sierpnia. Trasa pociągu Warszawa - Poznań zostaje wydłużona do Kostrzyna po to, by zawieźć młodzież na polski Woodstock. Pech chciał, że niestety i ja znalazłam się w tym pociągu. Przez wiele godzin usiłowałam pogodzić to co media i główny organizator mówi o imprezie z tym, co widziałam na własne oczy. Pierwszy raz modliłam się o to, bym żywa dojechała na miejsce. Dzieciaki po siedemnaście a może i mniej lat bez skrępowania piły wódkę i paliły skręty. Szybko się przekonałam, że piwo i papierosy to najlżejsze i najniewinniejsze używki. Po niecałej godzinie podróży towarzystwo było pijane i naćpane tak, że dosłownie zwalało się z nóg (co miało też i swoje plusy, bo robiło się wreszcie w miarę cicho). W czasie gdy próbowałam przetrwać dochodziłam do wniosku, że ogromna większość z tych osób jest zapewne porządnymi grzecznymi dziećmi, które dzięki przyzwoleniu dorosłych przejdą na woodstockowym festiwalu inicjację ku złemu. Smutne? Nie! Tragiczne! Dlatego tym mocniej dziękuję Bogu za Przystanek Jezus i tych wszystkich, którzy zasilają jego szeregi. Dobrze, że tam jesteście!

Połowa sierpnia - upragnione wakacje u moich rodziców. Wioska rzucona między pięknymi jeziorami gości co rok biwakowiczy i obozy harcerskie. Niedzielne Msze święte ożywają. Moja mama na widok turystów wzrusza się: "to młodzi ludzie jeszcze mają wiarę?, nie wstydzą się jej? - pyta nie dowierzając, "bo nasza młodzież nie chodzi do Kościoła im to niepotrzebne, zostaliśmy tylko my- starzy". Jestem wdzięczna harcerzom (i nie tylko) za ich świadectwo, choć oni pewnie nie zdają sobie sprawy z tego, że jakieś świadectwo dawali.

Może ktoś pomyśli, że jestem pesymistką. Nie jestem. Po prostu lubię mieć klarowny obraz rzeczywistości, z którą do kolejnych wakacji będę się spotykała każdego dnia.

"Gdy nie umiemy modlić się...

2011-06-14T23:25:00.002+02:00

....tak jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami." Rz 8, 26

Rzecz przytrafiła mi się w tym samym czasie i przestrzeni co historia z postu "modlitwa wieczorna". Tylko klasa była inna. Dwudziestu pięciu chłopaków. Wielkich chłopaków z klasy zawodowej. Okropnie się ich bałam. Ale jak przystało na nieopierzoną nauczycielkę ostro trzymałam fason. Jak to zwykle bywa katechezę zaczynaliśmy od modlitwy, tzn. ja się modliłam a oni w tym czasie (łagodnie mówiąc) – szaleli. Początek lekcji zawsze był taki sam – panowie robili wszystko, żebym zrezygnowała z modlitwy. Niekiedy nawet miałam wrażenie, że są rodem z pewnego nieprzyjacielskiego miejsca. Tak było przez cały rok. Po wakacjach trochę wydorośleli i zmienili taktykę – ja się modliłam a oni ostentacyjnie milczeli dając mi do zrozumienia, że modlitwa jest dla frajerów a nie takich twardzieli jak oni. Mnie to mało obeszło – zdecydowanie wolałam wersję dla twardzieli. I tak było przez cały rok. Nie muszę chyba dodawać, że relacje z nimi były fatalne – jedna wielka szarpanina. Po wakacjach nie zmieniło się nic, aż do tej jednej lekcji a właściwie modlitwy. Jak zwykle na początku sprawdziłam obecność a potem poprosiłam, żeby wstali, zaczęłam Ojcze nasz i po chwili dociera do mnie, że słyszę jeden zgodny chór męskich głosów. Podniosłam głowę i widzę zdezorientowanych twardzieli, którzy ze zdziwieniem spoglądają na siebie – jak to się stało? Uśmiechnęłam się do nich, a oni odpowiedzieli mi tym samym. Gdy dotarliśmy do amen - klasa, łącznie ze mną, zaśmiewała się do łez. Odpuściło nam. Ja wyluzowałam a oni przestali grać. Powiecie – "zapomnieli się". Owszem, ale jestem przekonana, że Ktoś im w tym dopomógł - Ten, który uczy nas modlić się, gdy jesteśmy nieporadni. Bo przecież po owocach rozpoznamy Jego dzieło. A pierwszym owocem była radość, taka szczera radość. Drugim - zmiana w naszych relacjach - polubiłam ich a im na tym bardzo zależało.

Powołanie

2011-05-22T09:02:00.002+02:00

Co prawda wczoraj skończył się tydzień modlitw o powołania w Kościele, ale ten temat jest ciągle aktualny, dlatego zamieszczam dziękczynną modlitwę za dar powołania, napisaną przez jedną z członkiń naszego Instytutu.

Panie dziękuję Ci za moje powołanie
Za włączenie mnie w swoje Boże plany
Za ofiarowany dar przyjaźni z Tobą
I obietnicę szczęścia wiecznego.

Mistrzu, wspomóż mnie swoją łaską,
By moje życie, słowa i czyny,
Stały się czytelną Biblią
Dla tych, którzy innej nie znają.

By wyczytali z niej, że Bóg jest miłością,
Że jest pokojem i darzy szczęściem,
Że szanuje wolność każdego człowieka
I szuka tych, którzy zbłądzili. (T. Z.)

Królowa Polski

2011-05-03T17:12:00.006+02:00

Gdy cały świat dostawał fiksacji z powodu ślubu księcia Williama i Kate Middleton (moja uczennica nie przyszła do szkoły, żeby tylko obejrzeć na żywo to wydarzenie -jakże ważne dla Polski) ja dzisiaj chciałabym przypomnieć (i oryginalną nie będę), że my, na całe szczęście, mamy dożywotnią Monarchinię.

Śluby króla Jana Kazimierza, złożone dnia 1 kwietnia 1656 roku

Wielka Boga Człowieka Matko, Najświętsza Dziewico. Ja, Jan Kazimierz, za zmiłowaniem Syna Twojego, Króla królów, a Pana mojego i Twoim miłosierdziem król, do Najświętszych stóp Twoich przypadłszy, Ciebie dziś za Patronkę moją i za Królową państw moich obieram. Tak samego siebie, jak i moje Królestwo polskie, księstwo litewskie, ruskie, pruskie, mazowieckie, żmudzkie, inflanckie, smoleńskie, czernichowskie oraz wojsko obu narodów i wszystkie moje ludy Twojej osobliwej opiece i obronie polecam, Twej pomocy i zlitowania w tym klęsk pełnym i opłakanym Królestwa mojego stanie przeciw nieprzyjaciołom Rzymskiego Kościoła pokornie przyzywam.
A ponieważ nadzwyczajnymi dobrodziejstwami Twymi zniewolony pałam wraz z narodem moim nowym a żarliwym pragnieniem poświęcenia się Twej służbie, przyrzekam przeto, tak moim, jak senatorów i ludów moich imieniem, Tobie i Twojemu Synowi, Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi, że po wszystkich ziemiach Królestwa mojego cześć i nabożeństwo ku Tobie rozszerzać będę.
Obiecuję wreszcie i ślubuję, że kiedy za przepotężnym pośrednictwem Twoim i Syna Twego wielkim zmiłowaniem, nad wrogami, a szczególnie nad Szwedem odniosę zwycięstwo, będę się starał u Stolicy Apostolskiej, aby na podziękowanie Tobie i Twemu Synowi dzień ten corocznie uroczyście, i to po wieczne czasy, był święcony oraz dołożę trudu wraz z biskupami Królestwa, aby to, co przyrzekam, przez ludy moje wypełnione zostało.
Skoro zaś z wielką serca mego żałością wyraźnie widzę, że za jęki i ucisk kmieci spadły w tym siedmioleciu na Królestwo moje z rąk Syna Twojego, sprawiedliwego Sędziego, plagi: powietrza, wojny i innych nieszczęść, przyrzekam ponadto i ślubuję, że po nastaniu pokoju wraz ze wszystkimi stanami wszelkich będę używał środków, aby lud Królestwa mego od niesprawiedliwych ciężarów i ucisków wyzwolić.
Ty zaś, o najlitościwsza Królowo i Pani, jakoś mnie, senatorów i stany Królestwa mego myślą tych ślubów natchnęła, tak i spraw, abym u Syna Twego łaskę wypełnienia ich uzyskał.
Tekst z Godziny Czytań przypadający na Uroczystość N. M. P. - Królowej Polski

Refleksje po dzisiejszym dniu:
1. Nieprawdopodobne! Król Polski zszedł z tronu, złożył berło i koronę, i padł na kolana przed ołtarzem żeby błagać Boga o pomoc przez wstawiennictwo Maryi!!! – wyobrażacie sobie taką sytuację w XXI wieku?
2. Król przyznał się do winy!!! Publicznie!!! Czy coś takiego może zdarzyć się tu i teraz?
3. Czy człowiek musi mieć nóż na gardle, aby zwrócić się do Boga?
4. Człowiek traci wolność, żeby odzyskać godność. Czy naprawdę nie da się inaczej?
5. …

Obraz Matki Bożej Łaskawej z Lwowa przed którą Jan Kazimierz składał śluby

Modlitwa wieczorna

2011-04-06T22:25:00.003+02:00

Zdarzenie miało miejsce wiele lat temu, bodaj że w drugim roku mojej pracy. Otóż tematem katechezy była modlitwa – ot, standard, nic szczególnego. Pod koniec lekcji zgłosił się chłopiec, i rzekł: Pani profesor ja to bym może i się modlił, ale samemu to mi się nie chce dlatego chciałbym, żeby pani modliła się ze mną – wieczorem pasuje mi najbardziej – dodał. Klasa zamarła, żeby po chwili wybuchnąć gromkim śmiechem. Tomasz niezrażony reakcją kolegów i moim osłupieniem kontynuował: ja już wszystko obmyśliłem, spotykamy się codziennie o 21 każde w swoim domu, ja będę modlić się dziesięć minut, bo jestem młody, pani dwadzieścia bo yyyy… jest moją nauczycielką. Byłam tak zaskoczona, że zgodziłam się natychmiast. Nigdy wcześniej ani później nie podjęłam decyzji tak szybko. Na następnej lekcji dołączyły do nas kolejne osoby. Dlaczego o tym piszę? Ponieważ właśnie wtedy po raz pierwszy doświadczyłam mocy wieczornej modlitwy. Po pierwsze – nie była to modlitwa odłożona na ostatnią chwilę, gdy oczy się same zamykają, a słowa są zredukowane do „pa Boże”. Po drugie – te dwadzieścia minut były niekiedy katorgą, bo okazywało się, że ja – wielka katechetka – nie mam nic Bogu do powiedzenia a i słuchać też nie potrafię. Po trzecie, gdy bardzo mi się nie chciało, nie mogłam opuścić modlitwy, bo opuściłabym również tę małą wspólnotkę. Zastanawiacie się zapewne czy moi uczniowie byli wierni naszej umowie. Nie wiem. Nigdy ich o to nie pytałam. – Po jakimś czasie nie było to nawet dla mnie ważne, ponieważ już połknęłam haczyk wieczornej modlitwy, która wkrótce przemieniła się w modlitwę Liturgią Godzin. P.S. O ile dobrze pamiętam to doświadczenie dało początek mojemu rozeznawaniu powołania - ale to tak na marginesie.

Dla ilustracji: Modlitwa wieczorna rolnika - Artura Grottgera - bo po dniu pracy w szkole czuję się niekiedy jak rolnik orzący na ugorze...

Dla spragnionych wody żywej

2011-03-27T16:46:00.000+02:00

Woda żywa - br. Szymon Janowski from Łukasz on Vimeo.

Poranna modlitwa

2011-02-11T22:19:00.004+01:00

Gdzieś z daleka dociera do mnie dźwięk. Co to jest? Muzyka! – a więc włączył się pierwszy budzik. To znaczy, że zaczął się intensywny czas na ustalenie kilku istotnych spraw. Po pierwsze - jaki jest dzisiaj dzień, po drugie,…- nie zdążyłam ustalić, bo sen nie dał za wygraną. Oczywiście przewidziałam porażkę dlatego po paru minutach zadzwonił drugi budzik. Po drugie – mój mózg podjął zmaganie sprzed dziesięciu minut - na którą mam do pracy, jeżeli na ósmą – koniec spania – na później mam rozkoszne pół godziny drzemki. A może dzisiaj pomodlę się w drodze do pracy, albo gdzieś w cichym kąciku w szkole? - nie daje za wygraną lenistwo – przecież modlić się można wszędzie a ważne jest, żeby być wypoczętą. No tak, ale w autobusie jest tłok a w szkole nie ma cichych kącików- zwyciężył rozsądek. Gdyby jednak był to koniec walki, ale nie! Teraz trzeba zrobić wszystko, żeby nie zasnąć na modlitwie! Nie ma co pocieszać się, że św. Mała Tereska też przysypiała – ona mogła, bo pozostałe siostry z chóru ciągnęły modlitwę. Ja stanowię jednoosobowy chór i nikt niczego za mnie nie pociągnie. Gdy szczęśliwie docieram do „amen” dopadają mnie wyrzuty sumienia, że jedyną szczerą modlitwą dzisiejszego poranka było pytanie do Pana o to, kiedy się wreszcie wyśpię. Zabawne? Nie dla mnie – bo poranna modlitwa to naprawdę podstawa całego dnia i wiem, że warto powalczyć o każdą przytomną minutę, aby stanąć przed Stwórcą a potem przed pełnym niespodzianek dniem.
Dla tych, którzy niestety identyfikują się z powyższym opisem zachęta do porannej modlitwy
autorstwa Cecylii Plater – Zyberkówny. Tych, którzy nie rozumieją o czym piszę – serdecznie przepraszam- i dedykuję modlitwę poniżej tej samej autorki:

Czyliż nie słuszna ofiarować Bogu pierwsze chwile dnia i za ten dar nowy w modlitwie złożyć Mu korne dzięki? Czyż to nie Bóg nam go udziela w miłosierdziu swoim? I czyliż możemy wiedzieć jakie nas w tym dniu czekają przygody, pokusy, doświadczenia? – co słuszniejszego jak wzywać pomocy Tego, który wszystkim rządzi i jest rozdawcą łask, źródłem darów (…) Nie odkładajmy uciekanie się do Niego, - nie zwlekajmy z odprawieniem porannej modlitwy. Módlmy się, póki dusza nasza po spoczynku jest uciszona i uspokojona, póki gwar życia i zajęć nas nie uchwyci. (…) Poświęćmy chwilkę czasu przed modlitwą na skupienie ducha, a rozejrzawszy się w nędzy swojej, a w wielkości Tego, do którego mówić mamy, rozbudźmy w sercu swoim uczucia bojaźni i miłości na wzór świętego patriarchy Jakuba wołającego: „Zaiste, Pan jest rzeczywiście na tym miejscu, a ja o tem nie wiedziałem”.

Dzięki Ci składam o najwyższe Dobro moje
za wszystkie łaski i dobrodziejstwa
mnie niegodnej z miłosierdzia Twego udzielone,
dzięki Ci zwłaszcza za tę noc szczęśliwie przebytą.
O Jezu najdroższy! Zbawicielu mój!
Ofiaruję Tobie dzień dzisiejszy,
którego mi z łaski swojej udzielasz,
spraw, abym go przeżyła na większą chwałę Twoją
i na zbawienie duszy mojej.
Ofiaruję Ci moje serce, umysł, wolę,
wszystkie uczynki, prace i cierpienia moje.
Uświęć je Panie i pobłogosław, bądź zawsze ze mną,
strzeż mnie od grzechu i od wszego złego,
a użycz mi Twojej łaski i doprowadź do szczęśliwego końca. Amen.

Cecylia Plater-Zyberkówna - Życie katolickie

Hieronim Bosch - Siedem grzechów głównych - lenistwo (kobieta w stroju zakonnicy, symbolizująca Kościół, budzi śpiącego mężczyznę)

Rachunek sumienia z powołania

2011-02-03T22:09:00.003+01:00

To, że doświadczamy kryzysu powołań (lub kryzysu powołanych – jak niektórzy wolą) nie jest już żadnym zaskoczeniem, ale czy wiecie, że na przełomie XIX i XX wieku też narzekano z tego powodu? Byłam mocno zaskoczona informacją jaką znalazłam w książkach Cecylii Plater-Zyberkówny. Oto co według niej było przyczyną kryzysów: użalamy się na brak powołań do stanu kapłańskiego – zwłaszcza w wyższych sferach. Cóż – pytam – tego powodem? Niezawodnie miękkość w tych sferach praktykowana, bo czyż wśród wygód i rozdelikacenia może być mowa o stanie wymagającym bezgranicznego poświęcenia?
I jeszcze inne, ciekawe spostrzeżenie tej samej autorki:
Bóg jest Panem i Stwórcą wszechrzeczy, a nas jak i darów naszych nie potrzebuje – a jeśli we wszystkich czasach żąda od nas ofiar, a ofiar z pierwocin dóbr, to jedynie ze względu na nas, aby nas wzbogacić w zasługę i abyśmy składaniem ofiar przypominali sobie naszą zależność od Dawcy dóbr wszelkich. Najpierwsze ofiary o których historia biblijna wspomina, były składane przez Abla i Kaina. Abel, będąc pasterzem, przynosił hojnem sercem na ołtarz pański najpiękniejsze zwierzęta, własną ręką wyhodowane; Kain zaś przeciwnie – powodując się iście światowym wyrachowaniem „że nie należy palić na ołtarzu płodów pięknych i dobrych, gdyż Bóg potrzebować nie może kwiatu dóbr człowieka” – składał w przymusowej ofierze dary poślednie rolnictwa swego. Bóg też wejrzał na Abla i jego ofiarę, zaś ofiarę Kaina odrzucił, co drogą zazdrości doprowadziło go do bratobójstwa i ostatecznie do odrzucenia go od Boga. I czyż społeczeństwo nasze nie postępuje w czasach obecnych śladem skąpego Kaina? Bo czyż wskutek naszego wyrachowania nie zabijamy niejednokrotnie w dzieciach naszych drogocennego daru powołania, a tem samem czy nie ściągamy na siebie niebłogosławieństwa Bożego? Skąpimy Bogu dzieci naszych, nie dopuszczając do nich nawet myśli o jakim wyższym celu życia!

Przyznam, że grozą przejęło mnie to porównanie, bo czy nie zdarzyło mi się przyczynić do „zabicia drogocennego daru powołania”? Może więc warto nam nauczycielom, katechetom, wychowawcom, rodzicom zrobić w tej kwestii rachunek sumienia?

Cytaty z "Ideał a młodzież" oraz "O trzech drogach" Cecylii Plater Zyberkówny

Życzenia na Nowy Rok

2010-12-28T11:50:00.005+01:00

Kolejna uroczystość Bożego Narodzenia za mną. Chciałabym, żeby dokonało się we mnie to, o czym mówi modlitwa z nieszporów z 27 grudnia:

"Przeniknięci nowym blaskiem Wcielonego Słowa,
prosimy Cię, wszechmogący Boże, spraw,
niech w naszych czynach odbija się światło,
które przez wiarę jaśnieje w naszych duszach."

Czego i Wam z całej mocy życzę!

P.S. Nie tak dawno, w czasach komunizmu, zorganizowano udaną akcję elektryfikacji polskich wsi. My możemy zrobić coś o wiele lepszego nie tylko dla Polski, ale i dla świata, jeśli staniemy się Bożymi pochodniami!

Pomóż cierpiącym!

2010-11-13T22:48:00.004+01:00

W Kościele Walczącym trwa właśnie masowa akcja
pomocy na rzecz Kościoła Cierpiącego.

Dołącz się i TY!

Módl się za zmarłych!

Święci...

2010-11-02T21:02:00.000+01:00

Zdaje nam się że dzisiaj wyczerpuje się do dna niedowiarstwo i bezbożność, że świat się już powoli spostrzega do czego go one doprowadziły, jak odebrawszy z wiary wszystko, nic w zamian nie dały, że nowi ich szerzyciele, postępując coraz dalej już dziś i moralność odbierają, i dowodzą głośno, że dla przeprowadzenia swoich idei godzi się minąć z zasadami moralności, które tylko dla mieszczańskiej poczciwości jakieś znaczenie mają. Jaki taki tedy mający choć zdrowy rozum jeszcze spostrzega się na zdradzie i widzi, że usunąwszy zasady wiary i naukę Kościoła, nie ma wyjścia i nic świętego, i że łatwo na manowce się schodzi goniąc zawsze za jakimś wymarzonym postępem, że tak człowiek nie tylko nie dojdzie do wiecznej szczęśliwości, ale ani na ziemi nie znajdzie, nie tylko do doskonałości nie przyjdzie, ale zasady najprostszej moralności traci.

Widząc przeto taki szalony postęp bezbożności jako też najzgubniejsze jej skutki objawiające się w stanie dzisiejszej społeczności człowiek chętnie by wycofał się z tej drogi. Czuje swoje serce spragnione jakiejś ożywczej nauki, czuje w sobie gotowość do wrócenia się do Boga, i choć go różne uprzedzenia w oddaleniu utrzymują od Kościoła Świętego, i zasad Jego, ale się już powoli zastanawia nad niewzruszoną i niepojętą, i niezmienną Jego nauką i nad zasadami nadziemskiej moralności. A chociaż uwielbiać ich jeszcze nie umie, już w zajadłości przeciwko nim nie pozostaje i wszystkiego złego im nie przypisuje. Jakżeby ochotnie przyjął gdyby mu kto drogę prawdziwą do szczęścia doczesnego i wiecznego pokazał, gdyby mu odkrył rzeczywisty cel życia i środki do dostąpienia jego, gdyby go nauczył jak żyć ma, żeby mógł zakosztować prawdziwego życia, żeby mógł odpoczynek dla duszy swojej znaleźć.

Z tego względu zdaje mi się świat dzisiejszy podobny bardzo do tego, w którym żyli nasi święci patriarchowie. W którym również zepsucie bardzo rozgałęzione już do pewnego przesytu dochodziło, w którym zasady pogańskie wzięły górę nad Chrześcijańskimi i dążenia ziemskie przywiodły do poniechania niebieskich rzeczy, w którym bogactwa, rozkoszy i próżna chwała świata stały się głównym celem życia ludzkiego, a ubóstwo Chrystusowe i święta pokora, i pokuta zupełnie stały się nie znanymi.

Ówczesny świat tak czuł potrzebę tych cnót na których chrześcijańska doskonałość się opiera, że gdy nie było ich prawdziwych, pokrywali się ludzie pozorami i powstawali heretycy, którzy udawali się pokutnikami i ubogimi, i nazywali się pokornymi, i wielu ludzi zwodzili, którzy odstąpiwszy i wyszedłszy z zasad doskonałości nie umieli już odróżnić prawdziwej od fałszywej cnoty. Tak jak dziś nie umieją odróżniać prawdziwego od fałszywego poświęcenia. Dopiero Święty nasz Ojciec ze Świętą Matką naszą pokazali światu wzór najczystszej ewangelicznej doskonałości i powstrzymali razem i zapęd bezbożności rozpusty i dążeń pogańskich, ale razem i postęp fałszywych apostołów szerzących fałszywe nauki pod owczą skórą cnót chrześcijańskich.

Myślę więc że i dzisiaj wystawienie tych dwóch wzorów świętości, które jaśnieją jako dwie świece w długiej ciemności niebios, które w podobnych okolicznościach jak i my żyjąc powstawszy z uśpienia, wyrwawszy się przewrotnemu światu i stanąwszy przeciwko niemu, odnowiły zasady doskonałości chrześcijańskiej na świecie, tyle tysięcy dusz pociągnęły za sobą, może być bardzo pożytecznym dla dzisiejszego wieku, i może skutecznie pociągnąć umysły usposobione do szukania na tej drodze prawdziwego udoskonalenia, i serca stęsknione do miłości Bożej pobudzić, może wywieść dzisiejszy świat z tego dziwnego zaślepienia w jakim zostaje i z tego odrętwienia serc, i rozbudzić na nowo dawno przygaszony zapał do rzeczy świętych i do poświęcenia Panu Bogu wiele dusz nakłonić.

Mam nadzieję że tak będzie, jeżeli tylko w modlitwach waszych tę rzecz polecać Jezusowemu sercu nie przestaniecie. Wy którym P. Bóg dał tę łaskę, że tyle dusz modlitwą i słowem zachęty przywiodłyście do świętej Jego miłości, potraficie i z tej okazji skorzystać i poprzeć naszą pracę swymi modlitwami, aby każde słowo tego pisma było węglem żarzącym padającym na serca ludzkie i rozniecającym w nich czystą miłość Jezusa. W wasze ręce tę pracę oddaję, abyście modlitwami swymi sprawiły iżby stokrotny owoc przyniosła.

(bł. Honorat Koźmiński, 12 VIII 1865r.)

Patron szukających drogi życia

2010-10-13T22:05:00.000+02:00

Dziś dla nas święto naszego Ojca i Założyciela bł. Honorata Koźmińskiego, kapucyna.
Jeszcze mało znany i mało doceniany...

Senat RP uczcił go przed dwoma laty - a niewielu wie o tym nawet. A on przecież chciał zostać przez śiat zapomniany.
Czy my należymy do świata? Czy do Boga?

Naśladować Honorata, ale w czym?

Przeciwko caratowi - z Bogiem

Niech Honorat - Patron zawierzenia i wytrwania - wyprasza nam wszystkim siły do trwania w nadziei, życia w prawdzie i świadczenia miłości w naszych środowiskach!

Broń w dłoń!

2010-09-30T22:41:00.007+02:00

Pewna posłanniczka z taką gorliwością i entuzjazmem zachęcała dziatwę szkolną do uczestniczenia w nabożeństwach różańcowych, że te porwane „nauką głoszoną z mocą” pojawiły się w kościele zanim kalendarz obwieścił nadejście października. Nie ma co kryć, miałyśmy radości co nie miara. Oby dzieciom po tym falstarcie ochota na „różańcowe” nie minęła. A dla dorosłych na zachętę „nauka z mocą” z naszej tradycji:

Któż wypowie ile łask dla siebie i dla innych przez tę modlitwę wyjednać możesz. Święty Dominik powiada, że więcej dusz nawrócił za pomocą różańca, niż przez wszystkie swoje nauki i prace. Dziś nie mniej niż za św. Dominika, Kościół, kraj , społeczeństwo, rodziny, młodzież i grzesznicy potrzebują pomocy. Nieś im ją gorliwym odmawianiem różańca. Chwal nim Jezusa i Maryję za tych, którzy ich chwalić nie chcą i wypraszaj łaskę nawrócenia; chwal z tymi którzy Ich chwalą, aby zwiększyć liczbę czcicieli. (Dyrektorium )

fotka: Matka Boża w naszym lasku

Jasnogórska Pani

2010-08-25T17:55:00.001+02:00

Jutro czcić będziemy naszą Patronkę.

Ojciec Honorat dał nam od początku za Patronkę Matkę Bożą czczoną pod tytułem Matki Dobrej Rady. Dlaczego nie Częstochowską?
Ano - wtedy w Kościele nie było nawet jej wspomnienia w kalendarzu liturgicznym.

Łaskami słynący obraz MB Chyliczkowskiej (kopia ikony MB Częstochowskiej)

"O ustanowienie święta "Dziękczynienia NMP Częstochowskiej" ojcowie paulini zabiegali kilkakrotnie. Po raz pierwszy zwrócili się z taką prośbą do Stolicy Apostolskiej po obronie Jasnej Góry przed Szwedami w 1665 roku. Kongregacja Obrzędów zezwoliła wtedy jedynie na odprawianie Mszy świętych wotywnych. Dopiero papież Pius X w roku 1904 zatwierdził uroczystość NMP Częstochowskiej dla Jasnej Góry i dla ówczesnej diecezji włocławskiej. Po raz pierwszy obchodzono ją 29 sierpnia 1906 r. W 1931 roku papież Pius XI ustalił jako uroczystość dzień 26 sierpnia. Pierwszy raz tego dnia czczono Matkę Bożą Jasnogórską w 1932 r. w ramach obchodów jubileuszu 550-lecia Jasnej Góry.

W diecezjach polskich uroczystość wprowadzano stopniowo od 1910 r. Zgodnie z decyzją Piusa XII święto obchodzone jest jako uroczystość całego Kościoła Katolickiego w Polsce od 1956 r. Z inicjatywy Prymasa Polski Kardynała Stefana Wyszyńskiego rok później rozpoczęła się peregrynacja kopii obrazu Matki Bożej Częstochowskiej po Polsce." (zobacz więcej)

Ale Założycielka nasza miała do Matki Bożej Jasnogórskiej ogromne nabożeństwo, o czym pisałam rok temu. (zobacz więcej).

Tak więc uroczyście przeżywamy tenże dzień trwając w dziękczynieniu i błaganiu do Boga za przyczyną Matki Bożej. Jutro więc radość ogromna: całodzienna Adoracja!

zobowiązanie...

2010-08-25T17:32:00.001+02:00

Tym, którzy co jakiś czas zastanawiają się nad sensem podejmowania różnego rodzaju zobowiązań polecam wpis na blogu Młodzieży Franciszkańskiej:

http://jpyrek.blogspot.com/2010/08/przyrzeczenia-czy-samowola.html

Miłej lektury :-)

Serafickie dzieło pomocy misjom

2010-08-22T14:46:00.001+02:00

Open publication - Free publishing - More misje

Modlitwa konsekracji: konsekracja Chrystusa i nasza

2010-08-16T14:05:00.000+02:00

Słowo bł. Honorata:

Wielkiej wagi są słowa Św. Jana Chrzciciela, zwrócone do Miłośnika naszego: „Ten jest, który chrzci w Duchu Świętym”. Znaczenie ich na pozór jest zagadkowe, bo Jezus, jak mówi Ewangelia, ani wtedy ani potem nie chrzcił sam, tylko przez uczniów swoich. Ale słowa te znaczą, że ktokolwiek odbywa ceremonię chrztu, zawsze Jezus jest, który chrzci przez Ducha Świętego. Jak we Mszy, bez względu na to, jaki kapłan ją odprawia, zawsze sam Chrystus konsekruje i poświęca ciało i krew swoją, tak i we chrzcie św., czy to kapłan, czy świecki człowiek według przepisanego obrządku Sakramentu tego udziela, zawsze sam Jezus chrzci w Duchu Świętym. (…)

Mówił Zbawiciel, że matka gdy ujrzy swe dziecię, nie pamięta cierpienia, z radości, iż nowy człowiek się narodził. Słowa te bardziej jeszcze stosują się do Miłośnika dusz naszych; i On gdy ujrzy nową duszę przez chrzest odrodzoną, nie pamięta tych strasznych boleści, jakie dla odrodzenia naszego poniósł. O ile zaś miłość Jego jest nieskończenie wyższa od matczynej, o tyle i radość Jego większa.

(Honorat, kapucyn, Powieść nad Powieściami, VI, 8)

Tradycja franciszkańska

Ubogi Chrystusa nie miał niczego innego, jak tylko dwa pieniążki (Mk 12,42), a mianowicie ciało i duszę, którymi mógł szafować ze szczodrobliwą miłością. Ofiarowywał je ciągle z miłości do Chrystusa, aby w każdym czasie jego ciało spalało się przez surowy post, a duch przez żar pragnienia. Na zewnątrz składał ofiarę całopalenia, a wewnątrz świątyni spalał kadzidła (Wj 30,27-28).

(1Bon 9,3).

Słowo Boże Łk 12, 33-34

Sprzedajcie wasze mienie i dajcie jałmużnę! Sprawcie sobie trzosy, które nie niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej się nie dostaje ani mól nie niszczy. Bo gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze.

Nauczanie Kościoła

Sięgamy więc — w tym szczególnym kontekście Roku Odkupienia — do tajemnicy Chrystusowej duszy i ciała, jako całościowego podmiotu miłości oblubieńczej i odkupieńczej: oblubieńczej, dlatego że odkupieńczej. Z miłości dał siebie w ofierze, z miłości wydał ciało swoje „za grzechy świata”. Zanurzając się przez konsekrację ślubów zakonnych w tajemnicy paschalnej Odkupiciela, pragniecie przez miłość całkowitego oddania natchnąć dusze Wasze i ciała duchem ofiary, tak jak Was do tego wzywa św. Paweł słowami Listu do Rzymian, przed chwilą przytoczonymi: „abyście dali ciała swoje na ofiarę”. W ten sposób w profesję zakonną wpisuje się podobieństwo tej miłości, która w Sercu Chrystusa jest odkupieńcza i oblubieńcza zarazem. I taka miłość ma w każdym z Was, drodzy Bracia i Siostry, rosnąć z samego źródła owej szczególnej konsekracji, która — na sakramentalnym podłożu Chrztu Świętego — jest początkiem Waszego nowego życia w Chrystusie i Kościele. Początkiem nowego stworzenia.

(Jan Paweł II, Redemptionis donum, 8)

Temat do skrutowania-medytacji „Skarb”

*Historyczne*	*Mądrościowe*	*Prorockie*	*Ewangelie*	*Pozaewangeliczne*
Rdz 43,23	Est 4,9	Iz 33,6	Mt 6,21	Dz 8,27
Pwt 32,34	Est 5,7	Iz 39,2	Mt 12,35	2Kor 4,7
Joz 6,19.24	Hiob 20,20.26	Jer 48,7	Mt 13,52	1Tm 6,19
1Krl 7,51	Prz 8,21	Ez 7,22	Mt 19,21
1Krl 15,17	Prz 21,20	Ez 28,4	Mt 27,6
2Krl 12,19	Mdr 7,14	Dan 1,2	Łk 6,45
2Krl 14,14	Ezd 2,69	Abd 1,6	Łk 12,33.34
2Krl 16,8	Ezd 5,17	Bar 3,15	Łk 18,22
2Krl 18,15	Neh 7,69.70		J 8,20
2Krl 20,13	Neh 10,39
1Krn 9,26
1Krn 26,20. 22.24.26
1Krn 27,25
1Krn 28,13
1Krn 29,3.8
2Krn 1,12
2Krn 5,1
2Krn 25,24
2Krn 36,18

Miasto Ucieczki, czyli spotkanie z Jonaszem...

2010-07-18T15:58:00.000+02:00

Kapucyni po raz kolejny zapraszają pod koniec sierpnia do Serpelic nad Bugiem na Golgotę Młodych...

W tym roku temat wiodący, to ucieczka, a przewodnikiem będzie Jonasz ;-)

a tu plakat z zaproszeniem!

strona spotkania z resztą materiałów: http://www.golgotamlodych.pl/

Modlitwa uwielbienia: Uczestnictwo w uwielbieniu jakie Syn oddaje Ojcu

2010-07-13T19:24:00.001+02:00

Propozycja na kolejny, lipcowy, dzień skupienia z Honoratem.
Opracowanie wszystkich propozycji: Juliusz Pyrek OFMCap

Modlitwa uwielbienia: Uczestnictwo w uwielbieniu jakie Syn oddaje Ojcu

Słowo bł. Honorata:

A teraz wspomnijmy, że cała ta krwawa scena odgrywała się nie tylko przed milionową gromadą, z całego świata zebraną, ale wobec Przenajświętszej Trójcy i całego Niebieskiego Dworu. I wystawmy sobie, co się działo w sercu Ojca Przedwiecznego, gdy na krzyżu rozciągano ciało Jezusowe, gdy je przebijano, gdy trzeszczały żebra Jego i wychodziły ze stawów ręce i nogi. Jaka straszna walka toczyła się w Jego Sercu między miłością dla rodu ludzkiego, a politowaniem dla jednorodzonego, współistotnego Syna; między zbawieniem naszym, a miłością Jezusa! I podziwiajmy, uwielbiajmy, i z zachwytem miłosnym, choć z oczami łez pełnymi, weselmy się, że miłość ku nam odniosła zwycięstwo. (Pnp IX,18.)

Tradycja franciszkańska:

Pokora ta dlatego jest cnotą największą, ponieważ czyni człowieka największym wobec Boga, albo dlatego, że jest cnotą jedyną, która oddaje cześć i uwielbienie Bogu jako Bytowi największemu. Stąd u Eklezjastyka: Bo wielka jest moc Boga samego, a od pokornych cześć odbiera (Syr 3,21). Boga wielbią tylko pokorni, ponieważ inni chcą uwielbiać siebie samych, a nie Boga. Jeśli więc. cała nasza sprawiedliwość i istota religii chrześcijańskiej polega na wielbieniu Boga, jasnym jest, że „w pokorze jest obfita sprawiedliwość, a w obfitej sprawiedliwości jest moc największa”. (św. Bonawentura, Mowa V, 31).

Słowo Boże: J 12,23-27

Nadeszła godzina, aby Syn Człowieczy został uwielbiony. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: Jeśli ziarno pszenicy wrzucone w ziemię, nie obumrze, zostanie samo, jeśli zaś umrze, przyniesie obfity plon. Kto kocha swoje życie, straci je, a kto nie ceni swego życia na tym świecie, zachowa je dla życia wiecznego. Kto chce Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam też będzie mój sługa. A mój Ojciec uczci tego, który Mi służy. Teraz lęk ogarnął moją duszę. I czyż mam powiedzieć: Ojcze, uwolnij Mnie od tej godziny? Ale po to przyszedłem, dla tej właśnie godziny! Ojcze, uwielbij imię Twoje! A z nieba odezwał się głos: - Już uwielbiłem i znowu uwielbię.

Temat do skrutowania – medytacji „Uwielbienie”

*Historyczne*	*Mądrościowe*	*Prorockie*	*Ewangelie*	*Pozaewangeliczne*
Wj 15,21;	Jdt 16,13;	Iz 6,3;	Mt 9,31;	Dz 2,46n;
Kpł 7,12;	Ps 6,6;	Iz 12,4n;	Mt 11,25;	Dz 3,8n;
Kpł 22,29n;	Ps 8,2n;	Iz 25,1;	Mt 21,9.16;	Dz 10,46;
1Sm 2,1;	Ps 18,50;	Iz 38,18;	Mt 26,30;	Dz 11,18;
2Sm 7,22;	Ps 22,23-26;	Iz 42,10.12;	Mk 7,36n;	Dz 16,25;
1Krn 16,4.36;	Ps 29,4;	Jr 20,13;	Łk 1,46;	Dz 19,17;
1Krn 23,5;	Ps 30,5.10;	Jr 31,7;	Łk 2,13n.20.38;	Rz 15,9;
2Krn 33,16;	Ps 33,1-3;	Ba 2,17;	Łk 17,15-18;	1Kor 14,15.26;
Ezd 3,11;	Ps 34,3-4;	Dn 3,51-90;	Łk 18,43;	Ef 1,6.12.14;
Ne 5,13;	Ps 35,18;		Łk 19,37;	Ef 3,21;
Ne 8,6;	Ps 47,2.6;		Łk 24,53;	Ef 5,14.19;
*Mądrościowe*	Ps 50,23;	*Mądrościowe*		Flp 1,11;
Ps 104,1;	Ps 57,8;	Ps 136;		Flp 2,5.11;
Ps 105,1nn;	Ps 66,16n;	Ps 145,1-3.6;		Kol 1,15;
Ps 106,2;	Ps 69,31;	Ps 146-150;		1Tm 3,16;
Ps 108,2-6;	Ps 71,15;	Ps 146,2.6-7;		1Tm 6,15n;
Ps 109,30;	Ps 79,13;	Ps 148;		2Tm 2,11nn;
Ps 113-118;	Ps 81,2;	Syr 17,27n;		Hbr 13,15.21;
Ps 115,17n;	Ps 88,11nn;	Ps 96,1nn.7n;		Ap 4,8;
Ps 117;	Ps 89,2.16n;	Ps 97,1.12;		Ap 5,9;
Ps 135;	Ps 92,5-7;	Ps 98,3-4.6.8;		Ap 14,3;
	Ps 95,1;	Ps 99,5;		Ap 15,3;

Nauczanie Kościoła:

Victimae paschali laudes immolent christiani. Żertwie paschalnej chwała i cześć! Chrześcijanie, zjednoczmy się w tym hymnie! Chrześcijanie Rzymu i Świata! Zjednoczmy się w uwielbieniu wielkanocnej Ofiary, w uwielbieniu Baranka bez zmazy, w uwielbieniu Zmartwychwstałego Pana!

Agnus redemit oves: „Okupił swe owce Baranek bez skazy, pojednał nas z Ojcem i zmył grzechów zmazy”. Oto Chrystus! Oto nasz Odkupiciel świata! Życie swe daje za owce. Zjednoczmy się w uwielbieniu tej Śmierci, która przynosi nam Życie, bo od śmierci potężniejsza jest Miłość: oto śmierć przyjęta z miłości — zwycięża śmierć! Oto śmierć przyjęta z miłości objawia Boga, który jest miłośnikiem życia, który chce, byśmy Życie mieli i mieli w obfitości, byśmy mieli to Życie, które jest w Nim. Żertwie paschalnej najwyższa chwała i cześć. W Jego śmierci jest nasze pojednanie z Ojcem. Jest to pojednanie z Bogiem grzeszników, pojednanie człowieka, który przez grzech umiera dla Boga i nie ma w sobie tego Życia, które jest w Bogu i tylko w Bogu. I tylko z Boga. Śmierć Chrystusa jest nowym początkiem. Jest to początek Życia, które nie ma końca. Nie ma końca, bo jest z Boga i w Bogu. Kiedy stworzenie umiera — Bóg żyje. Kiedy umiera Chrystus — ożywa całe stworzenie. Bądź błogosławiona, Śmierci życiodajna! Błogosławiony Dzień, który dał nam Pan.

Błogosławiony bądź, Chryste, Synu Boga Żywego! Błogosławiony bądź Synu Człowieczy, Synu Maryi, błogosławiony, ponieważ wstąpiłeś w dzieje człowieka i świata aż po granice śmierci: Mors et vita duello conflixere mirando. „Śmierć zwarła się z życiem i w boju, o dziwy, choć poległ Wódz życia, króluje dziś żywy”. Tak. Dzieje człowieka i świata są naznaczone tajemnicą śmierci, naznaczone piętnem umierania — od brzegu do brzegu. Wziąłeś to piętno na siebie, Synu przedwiecznie zrodzony, Synu współistotny Ojcu: Życie z Życia i przeniosłeś poprzez granice śmierci stworzenia, poprzez granice naszej ludzkiej śmierci, aby objawić w niej Ducha, który daje Życie. (Jan Paweł II, Z Placu św. Piotra na Watykanie, w Wielką Niedzielę 1987 r.)

honoracka 2010 szła i doszła!

2010-07-08T11:31:00.000+02:00

Powódź 2010...

2010-06-23T19:58:00.000+02:00

Ks. Mieczysław Puzewicz z Lublina pisze o obecnej sytuacji w gminie Wilków. Potrzeba tam wolontariuszy:

Od początku dramatu na Powiślu minął właśnie miesiąc, pierwsza woda runęła tam 22 maja, w nocy. Niektórzy uciekali na bosaka, ponieważ do końca nie wierzyli ostrzeżeniom Straży i Policji. Jeszcze gorsza była druga fala, ta czerwcowa, bo wyższa o 20 centymetrów. Obecnie pompy strażackie usuwają wody z domów, piwnic, gospodarstw, sadów i ogrodów. To potrwa jeszcze kilka tygodni.

Zatopieni mieszkańcy próbują wracać do swoich sadyb, oczywiście tam, gdzie teraz to już możliwe. Najgorzej jest w Zastowie Polanowskim i Karczmiskim, dwóch wsiach leżących tuż przy przerwanym wale na Wiśle. Biorą się za wynoszenie zniszczonego dobytku, usuwanie szlamu i zbijanie tynków. Potem trzeba ściany osuszyć i dopiero myśleć o nowych tynkach i malowaniu ścian i sufitów. W miejsce zerwanych podłóg należy położyć świeże deski. W dalekiej perspektywie jest zakup mebli, lodówek, pralek, kuchni i toalet.

Pomocy coraz mniej a będzie raczej malała. Może uda się do zimy wprowadzić, przynajmniej prowizorycznie do swoich domów.

Więcej relacji - patrz

http://www.duch.lublin.pl/archiwum/2010/100623.html

Modlitwa do Matki Bożej Dobrej Rady

2010-06-23T19:30:00.000+02:00

Maryjo, Matko Dobrej Rady, która powiedziałaś: Uczyńcie wszystko, co wam powie Syn, wypraszaj nam u Chrystusa łaskę dobrych wyborów.

Niech Twoja modlitwa wyjedna zgodę i miłość w naszych rodzinach, opiekę i dary Ducha Świętego dla dzieci i młodzieży, pomyślność dla naszej Ojczyzny i błogosławieństwo dla Kościoła Świętego i Jego Pasterzy.

W chwilach trudnych, w cierpieniach i wątpliwościach, błagaj o Boże światło, które pozwoli nam rozpoznać wolę Chrystusa i o Jego moc, abyśmy umieli tę wolę wypełnić.

Zawierzamy się Twojemu wstawiennictwu na wszystkich drogach naszego życia. Orędowniczko i Doradczyni nasza, niech Twoja modlitwa wyjedna nam dar Bożej miłości i radość życia wiecznego. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

http://www.duch.lublin.pl/modlitwa.html

reklama: Honoracka 2010

2010-06-22T20:46:00.001+02:00

Już niedługo rusza kolejna, 6 już Pielgrzymka Honoracka, zwana POWOŁANIOWĄ :-)
więcej na: www.honoracka.pl

Tam też historia i cel pielgrzymki :-)

PIESZA PIELGRZYMKA HONORACKA 2010
26.06 - 2. 07

„TAJEMNICA TAJEMNIC”

“Kto spożywa moje ciało i pije moją krew, ten ma życie wieczne”
/J 6,54/

"Pan Jezus pragnie daleko więcej nam się udzielać, niż my pragniemy Go przyjmować w Komunii Świętej"

bł. Honorat Koźmiński

Gorąco polecam!!!

2010-06-13T20:11:00.006+02:00

Wycieczki rowerowe to to, co lubi moja rodzina najbardziej. Od kiedy pamięcią sięgnę, gdy tylko pogoda pozwalała moi rodzice pakowali nas na rowery i… jazda, niech żyje przygoda. Och, co to były za wyprawy: dalekie, męczące (szeroko nogi, bo wkręcisz w szprychy – pokrzykiwał tato, gdy nie miałam jeszcze swojego rowerka i jechałam na bagażniku – straszna mordęga), piękne (zachody słońca nad naszymi jeziorami są niezwykłe), zaskakujące (gdy ścieżka miała nas prowadzić na pewno TAM a prowadziła nie wiadomo dlaczego zupełnie gdzie indziej), z przeszkodami (wielkanocna wyprawa zakończona brnięciem w śniegu po pas), z adrenaliną (locha z siedmiorgiem małych podnosi ogromnie ciśnienie i sprawia, że żółta koszulka lidera jest na miarę każdego a nie tylko wybrańców), odkrywczą (gdy po wielogodzinnym pedałowaniu okazało się, że… jesteśmy ciągle w tym samym miejscu), sentymentalne (to krótkie wyprawy wokół wioski z opowieściami mojej mamy o tym co, gdzie i jak było tuż po wojnie).
Mogłabym jeszcze wiele, ale przecież nie o rodzinnych przygodach chciałam pisać, tylko o książce, którą przeczytałam ofensywnie, bo inaczej się nie dało. „Rowerem i pieszo przez czarny ląd” Kazimierza Nowaka w redakcji Łukasza Wierzbickiego. Niezwykła wyprawa poznańskiego podróżnika, który w latach 1931 – 1936 rowerem (głównie), samotnie przejechał Afrykę. Książka to między innymi zbiór listów pisanych do żony Maryś, sowicie opatrzona pięknymi zdjęciami – bo jak się okazuje w zwykłym urzędniku towarzystwa ubezpieczeniowego ukrywał się nie tylko podróżnik ale także artysta i reportażysta.
Szkoda, że o tak niezwykłym człowieku dowiadujemy się dopiero teraz ale jak mówią: lepiej późno niż później:)
Tak więc czytajcie Nowaka i na rowery!!! No może nie wzdłuż Afryki, ale … a właściwie czemu nie?
„Całkiem niedawno nazwę Beni rozsławiła na cały świat ekspedycja belgijska, która stąd wyruszyła ku szczytom Ruwenzori, potężnego masywu górskiego, którego szczyt Margarety sięga 5125 m n.p.m. Pomimo bliskości równika na szczycie tym na wysokości od 4000 do 4500 m leżą wieczne śniegi, myśl o których podziałała na mnie jak magnes na opiłki żelaza. Pomyślcie: biały śnieg pod równikiem skrzący się w powodzi promieni słonecznych tęczowymi blaskami! Przyszła mi do głowy myśl śmiała, lecz tak kusząca, że oprzeć się jej nie potrafiłem. Opętała mną tęsknota za śniegiem, którego nie widziałem od kilku lat, a za którym tak tęskniłem, kiedy w listach z kraju czytałem o mrozie, o białym całunie pokrywającym pola i lasy, podczas gdy mnie prażyło upalne słońce. W plecaku upakowałem trochę fasoli, manioku, ziemniaków i mąki, a także herbaty i cukru. Bagaż oraz rower zostawiłem w misji i w towarzystwie tragarza ruszyłem ku widniejącym sponad morza chmur i oparów szczytom Gór Księżycowych!
Żałośnie i szaleńczo prezentowała się wyprawa polskiego zabłąkanego w Afryce rowerzysty w porównaniu z ekspedycją belgijską i włoską, ale przecież o osiągnięciu celu decyduje chęć i wola!"

„… i znowu jedna z tych czarownych tułaczych nocy afrykańskich, których już pół tysiąca z górą prześniłem rozkosznie. Noce afrykańskie nieustannie upajają mnie swym czarem. Działają na mnie niczym haszysz zażywany przez Tuaregów na Saharze. Niby usypia człowiek, duch jego jednak czuwa, a otwarte szeroko oczy zamknąć się nie potrafią, bo i jak, skoro wokół roztacza się groźny mrok magią tak pięknie haftowany. W noc taką ma się wrażenie, że z niebios stąpił Bóg, że jest blisko, a światłość Jego niepojętej istoty tajemnym blaskiem napaja pustkowie. Stworzenia jego, począwszy od martwych zda się głazów, poprzez całą florę i faunę, nucą wyczuwalny jedynie przez koczownika tych zapomnianych przez ludzkość ziem hymn przepotężny którym uwielbić chcą Jego wielkość…
I może właśnie te noce sił mi dodają do ciężkiej podróży przez puszcze bezkresne, przez szczyty gór dzikich.
Noc… cisza śpiewana! Chciałbym komuś opowiedzieć, co myślę, co czuję, lecz pustka mnie otacza. Nie zrozumieją mnie najęci Murzyni, którzy dawno już u ogniska chrapią, (…) nie zrozumie mnie step tajemniczy, który bezkresem wokół się roztacza, ani jego czworonożni mieszkańcy… A zatem opowiem swym dalekim współziomkom piórem swe myśli, których może szanowny pan redaktor nie wyrzuci do kosza. Są to zdania włóczęgi, który samotnie nocuje dziś w dzikiej puszczy, hen na południe od równika, bardzo, bardzo daleko…!"

Więcej informacji o podróżniku na http://www.kazimierznowak.pl/

Dług...

2010-06-13T08:48:00.001+02:00

niedzielnie :-)

Polecam wszystkim: Dług - http://stukam.pl/2010/06/13/dlug/?

Modlitwa dziękczynienia w Liturgii godzin i Eucharystii - propozycja dnia skupienia na czerwiec

2010-06-12T14:25:00.000+02:00

Słowo bł. Honorata

Dziękczynienie.

Kim (jest ten), który (chce mnie) uleczyć?

Bóg mój i wszystko.

Kim jest ten, któremu nawet morze (jest posłuszne)?

Pan mój i Bóg.

Rabbuni.

Kim ja jestem, że mnie nawiedzasz?

Nie godzi się (brać) chleba dzieciom (a rzucać) szczeniętom.

Kim jest człowiek, że go nawiedzasz?

Kto cię skłania?

Kogo (mam) oprócz ciebie?

Dziękczynienie.

Co się dokonało?

Co Ty uczyniłeś?

Co mi dałeś?

Co ja uczyniłem?

Co Ci dać powinienem?

Co Ci mam powiedzieć?

Dziękczynienie.

Dokąd przybyłeś?

Skąd mi to?

Gdzie (znajdę) dla Ciebie (godne) miejsce?

Gdzie skłoniłbyś głowę?

(ND 28-29).

Tradycja franciszkańska

Zamierzał pod przewodnictwem Chrystusa dokonać rzeczy wielkich, a chociaż ciało było osłabione, to jednak był mocny i płomienny duchem, mając nadzieję odniesienia zwycięstwa w walce z wrogiem. W rzeczywistości, aby prostaczkowi Chrystusowemu powiększał się skarbiec zasług, wszystko przyjmował z wielką cierpliwością, znosił wciąż okropne cierpienia i różne choroby, a dotkliwe bóle i udręki przeszywały wszystkie jego członki tak dalece, że po wyniszczeniu ciała, jakby tylko skóra łączyła i pokrywała kości. Gdy był tak strasznie dręczony bólami, nazywał te udręki nie karami, ale swoimi siostrami, a cierpliwym znoszeniem ich oddawał chwałę i składał dziękczynienie Bogu. Obecnym braciom wydawało się, jakby oglądali świętego Pawła, z powodu tak ujmującego i pokornego wysławiania Pana, a podziwiając niezmąconą pogodę i siłę ducha, jakby w nim drugiego Hioba widzieli (2Bon 7, 2).

Słowo Boże

Kiedy będziecie składać dla Pana ofiarę dziękczynną, składajcie ją tak, aby była przyjęta (Kpł 22, 29).

Nauczanie Kościoła

Modlitwa Jezusa jako Syna, który „wyszedł od Ojca”, daje szczególny wyraz temu, że On „idzie do Ojca” (por. J 16, 28). „Idzie” – i do Ojca prowadzi wszystkich, których Ojciec „Mu dał” (por. J 17, 6). Wszystkim też pozostawia trwałe dziedzictwo swojej synowskiej modlitwy: „Kiedy się modlicie, mówcie: Ojcze nasz” (Łk 11, 2; por. Mt 6, 9). Modlitwa Jezusa – jak wynika z tych słów, których nas nauczył – posiada pewne elementy zasadnicze: jest pełna uwielbienia Ojca, pełna bezgranicznego zawierzenia Jego woli, a w naszym przypadku jest to modlitwa błagalna i przebłagalna. W tym kontekście zawiera się w sposób szczególny modlitwa dziękczynna.Jezus mówi: „Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom” (Mt 11, 25). Mówiąc „wysławiam”, wyraża zarazem dziękczynienie za dar objawienia się Boga, albowiem „nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić” (Mt 11, 27). A chociaż modlitwa arcykapłańska (którą analizowaliśmy w ostatniej katechezie) posiada charakter wielkiej prośby, jaką Syn skierowuje do Ojca u kresu swego ziemskiego posłannictwa, to jest ona równocześnie do głębi przeniknięta dziękczynieniem. Można wręcz powiedzieć, że dziękczynienie stanowi zasadniczą treść nie tylko modlitwy Chrystusa, ale całokształtu Jego obcowania z Ojcem. W centrum wszystkiego, co Jezus czyni i mówi, znajduje się świadomość daru: wszystko jest darem Boga, Stwórcy i Ojca, a właściwą odpowiedzią na dar jest wdzięczność, jest dziękczynienie.Wypada zwrócić uwagę na zapisy ewangeliczne, zwłaszcza u św. Jana, gdzie to dziękczynienie jest wyraźnie uwydatnione. Taką jest np. modlitwa przy wskrzeszeniu Łazarza: „Ojcze, dziękuję Ci, żeś Mnie wysłuchał” (J 11, 41). Przy rozmnożeniu chleba (pod Kafarnaum): „Jezus wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym; podobnie uczynił i z rybami” (J 6, 11). Wreszcie przy ustanowieniu Eucharystii: Jezus wypowiada sakramentalne słowa ustanowienia nad chlebem i winem, „odmówiwszy dziękczynienie” (Łk 22, 17; por. również Mk 14, 23; Mt 26, 27). Zwrot ten jest używany przy kielichu wina, przy chlebie mówi się o odmówieniu „błogosławieństwa”. Jednakże według Starego Testamentu „błogosławienie Bogu” oznacza zawsze dziękczynienie, jak również „wysławianie Boga” i „wyznawanie Go” (Jan Paweł II, Katecheza z 29.07.1987).

Serce Jezusa jest żywe...

2010-06-10T22:01:00.001+02:00

O moje najdroższe, gdy obejrzę się po was, gdy i w głąb własnego zajrzę serca, gdy jeszcze zastanowię się nad Sercem Pana Jezusa, z boleścią i wstydem przyznać mi przychodzi, azaliż, zamiast wyłącznej czci, Serce Jezusa nie odbiera od nas obojętności, zapomnienia, że już nie śmiem wspomnieć o zniewadze, a i tu może się ona nieraz na nieszczęście trafić.

Rozważajmy często miłość Serca Jezusa względem nas, bierzmy ją za przedmiot naszych nauk, albo raczej same często przed Bogiem rozważajmy.

Cóż to za przepaść Jego miłości ku nam, w narodzeniu, w życiu całym, a cóż dopiero w śmierci! Każde Jego słowo, każda nauka, każdy krok, jakże pełne miłości tkliwej, słodkiej, czynnej, dla każdego do ofiar gotowej. Dosyć wziąć jeden szczegół z Jego Męki, w każdym znajdziemy ocean miłości.

To jest przedmiot nigdy nie wyczerpany do rozmyślania i uwielbienia.

Gdybyśmy same były pełne miłości dla Serca Jezusa, umiałybyśmy i innych tą miłością zapalać.

(Józefa Chudzyńska)

Ja Jestem Chlebem Żywym... - bł. Honorat Koźmiński

2010-06-03T13:23:00.001+02:00

JA JESTEM CHLEBEM ŻYWYM, KTÓRY ZSTĄPIŁ Z NIEBA

Oto są wielkie słowa Najwyższej Miłości, zawierające myśl bardzo głęboką i najtrudniejszą podobno do zrozumienia, choć najobfitszą w pożytki. Są to właśnie słowa, którymi Żydzi się gorszyli, pytając: Jak On może nam dać [swoje] ciało do spożycia? (J 6,52). Pan Jezus nie tłumaczył się im, lecz powtórzył to samo: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie spożywali Ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie (J 6,53). I odeszli od Niego, szemrząc: Trudna jest ta mowa (J 6,60). Wtedy Zbawiciel, obróciwszy się do swych uczniów, zapytał: Czyż i wy chcecie odejść? (J 6,67) – Panie, do kogóż pójdziemy? – odpowiedział Piotr – Ty masz słowa życia wiecznego (J 6,68), przez co jakby chciał powiedzieć: „Wierzymy Twym słowom, chociaż ich jeszcze nie pojmujemy, bo wiemy, żeś jest Bóg Wcielony, który przyszedł nas oświecić i zbawić, i że nikogo nie znajdziemy na całym świecie, komu byśmy więcej zaufać mogli”.

Dziwne to, że i dzisiaj, gdy te słowa już obróciły się w rzeczywistość, gdy codziennie tym chlebem się karmimy, widząc, że z niego pochodzi nasze życie duchowe, dla wielu jednak chrześcijan jest to rzeczą jakby niezrozumiałą. Obchodzą się bez tego pokarmu i nie dbają o wypływający stąd brak życia duchowego; dość im na tym życiu zwierzęcym, które mają wspólnie z bydlętami. Powinniśmy jednak rozumieć, że jak ciało ma właściwe sobie życie fizyczne, tak i dusza ma odpowiednie dla niej życie duchowe; pierwsze zależy na utrzymywaniu ciała w ciągłym związku z duszą, drugie – na nieprzerwanym połączeniu duszy z Bogiem. Jak więc ciało, gdy je dusza opuści, staje się trupem, tak dusza opuszczona przez Boga jest martwą duchowo, chociaż ma pozory życia. Dla podtrzymania ciała, potrzeba je często karmić, również i co do duszy, dla utrzymania ciągłego jej związku miłosnego z Bogiem, potrzeba ją posilać, aby nie straciła tego życia przez częste upadki. Tym pokarmem jest sam Jezus Chrystus, który własnymi ustami mówi, że obdarzenie nas chlebem żywota było jednym z powodów przyjścia Jego na ziemię i pozostania w Sakramencie Ołtarza. Przyszedłem, powiada, aby życie miały (por. J 10,10). I gdy nas uczył,. jak modlić się mamy do Ojca, który jest w niebie, każe nam prosić Go codziennie o chleb powszedni, pod którym na pierwszym miejscu rozumie ów chleb, dający życie duchowe światu. Stąd w jednej Ewangelii nazywa ten chleb powszednim ( Mt 6,11), a w innej, w tym samym pacierzu, chlebem przyszłym (Zob. przypis do Łk 11,3), nadprzyrodzonym. Dlatego zaś tak rozmnożył ten chleb po całym świecie, aby każdy łatwo mógł z niego korzystać.

Jest to jedna z rzeczy, godnych wielkiego podziwu, że świat nigdy się nie poznawał na tej niepojętej miłości Jezusa. Rozumieją i poznają ludzie miłość matki, karmiącej niemowlę swoim ciałem i krwią pod postacią mleka, a nie pojmują miłości Boga Wcielonego, karmiącego nas swym Ciałem i Krwią pod postacią chleba. Zgodziliby się może w teorii na przyznanie Bogu miłości więcej niż macierzyńskiej, ale gdy chodzi o praktykę, zaraz wpadają w zwątpienie. Czyż nie czują, że wszystko, cokolwiek szlachetnego i pięknego widzimy w stosunkach ludzkich, jest figurą i słabym zaledwie obrazem tego, co się dzieje w stosunku duszy z Bogiem?

(Honorat Koźmiński, kapucyn, Powieść nad Powieściami)

Kult Sakramentu Eucharystii - Paweł VI

2010-06-03T13:00:00.004+02:00

Trochę z tradycji Matki Kościoła :-)
Fragment encykliki Pawła VI Mysterium Fidei z 3 IX 1965r.

Ten kult uwielbienia, należny Sakramentowi Eucharystii, okazywał zawsze i okazuje Kościół katolicki nie tylko w czasie obrzędów Mszy św., ale i poza nią, przez jak najstaranniejsze przechowywanie konsekrowanych Hostii, wystawianie ich do publicznej czci wiernych i obnoszenie, w procesjach wśród radości tłumnie zebranego ludu. W sprawie tej czci starodawne dokumenty, kościelne dostarczają niejednego świadectwa. Pasterze bowiem Kościoła pilnie napominali wiernych aby Eucharystię, którą mieliby u siebie w domach, z największą troskliwością przechowywali. "Ciało bowiem Chrystusa mają wierni pożywać, a nie lekceważyć je", jak mocno napomina św. Hipolit (Tradit. Apost., wyd. Botte, La Tradition Apostolique de St. Hipolyte, Münster 1963, str. 84).

I rzeczywiście wierni uważali się za winnych i to całkiem słusznie, jak wspomina Orygenes, jeżeli po otrzymaniu ciała Pańskiego i przechowywaniu go z wszelką ostrożnością i czcią, cośkolwiek z niego przez niedbalstwo upadło (In Exod. fragm; PG. 12, 391).

Że zaś ci sami pasterze surowo karcili wkradające się jakiekolwiek niedociągnięcia należnej czci, świadkiem w tej sprawie wiarogodnym jest Nowacjan, będący zdania, że na potępienie zasługuje ten, kto, "wyszedłszy po nabożeństwie niedzielnym i niosąc jeszcze ze sobą, jak to było w zwyczaju, Eucharystię… obnosił święte ciało Pańskie", spiesząc na widowiska, a nie do swego domu (De Spectaculis; CSEL, III, s. 8).

Św. Cyryl Aleksandryjski odrzuca nawet jako błąd opinię tych, którzy twierdzili, że Eucharystia nie ma wartości uświęcającej, jeśli zostało z niej coś do dnia następnego. "Ani Chrystus - powiada - nie ulega zmianie, ani się jego święte ciało nie zmienia, Lecz siła i moc pochodząca z błogosławieństwa oraz ożywcza łaska trwa, w nim nieprzerwanie" (Epist, ad Calosyrium; PG 76, 1075).

I nie wolno zapominać, że w dawnych wiekach wierni, czy to uciskani grozą prześladowań, czy to przebywający na odludziu z zamiłowania do życia pustelniczego, posilali się nawet każdego dnia Eucharystią, biorąc ją własnymi rękoma, gdy nie było kapłana lub diakona (Por. Basil. Epist. 93; PG 32, 483-486).

Nie dlatego o tym mówimy, by zmieniać coś w sposobie przechowywania Eucharystii i przyjmowania Komunii św. przepisanym później przez prawa kościelne i teraz jeszcze będącym w mocy, lecz dlatego by się wspólnie radować z wiary Kościoła, która zawsze jest jedna i ta sama.

Z tej to jednej wiary wzięło również początek święto Bożego Ciała, obchodzone po raz pierwszy w diecezji leodyjskiej (Liege). głównie za sprawą bł. Juliany z Mont Cornillon, które poprzednik nasz Urban IV rozszerzył na cały Kościół, oraz wiele dzieł pobożności Eucharystycznej, które pod natchnieniem łaski Bożej wzrastały z każdym dniem i przez które Kościół katolicki stara się jakby na wyścigi okazywać cześć Chrystusowi, składać mu dzięki za tak wielki dar i wypraszać zmiłowanie.

Corpus Cristi

2010-06-03T12:21:00.001+02:00

Któż mi to da Panie! abym znalazła Ciebie samego i otworzyła Tobie całe serce moje, i cieszyła się Tobą, jako pragnie dusza moja! Niechaj już mię żadne stworzenie nie widzi i nie zajmuje, lecz Ty sam mów do mnie, jako ukochany do ukochanego zwykł mówić, jako przyjaciel z przyjacielem zwykł obcować.

Oto błagam, tego pragnę, abym się cała z Tobą połączyła, i serce moje oderwała od wszelkich rzeczy stworzonych, a przez częstą Komunię i Mszę świętą, coraz bardziej nauczyła się pojmować i cenić rzeczy niebieskie i wieczne.

Ach! Panie i Boże mój, kiedyż będę cała z Tobą złączona, cała w Tobie zatopiona, tak, żebym już zupełnie o sobie zapomniała. Ty we mnie, a ja w Tobie: i w takim Zjednoczeniu dozwól mi trwać wiecznie.

Zaiste, Tyś jest mój ulubiony wybrany z tysiąca, w którym upodobało się duszy mojej mieszkać, przez wszystkie dni żywota mego. Zaiste, Tyś jest ukojeniem moim, w Tobie pokój zupełny i odpocznienie prawdziwe; bez Ciebie, trud, boleść i nędza nieskończona.

Zaprawdę, Tyś jest Bóg ukryty, nie przebywasz z bezbożnymi, lecz z pokornymi, a z prostymi rozmowa Twoja. O jako dobry i słodki jest duch Twój, o Panie, który dla okazania synom Twoim słodkości Twojej, najsłodszym z Nieba zstępującym chlebem posilać ich raczysz...

Lecz cóż oddam. Panu za taką miłość? Nic nie mam milszego do dania, jak to, ażebym serce moje całkowicie oddała Bogu, i z nim zupełnie się złączyła. Racz Panie być ze mną, bo ja najgorętszą chęcią pragnę być z Tobą... Niech więc serce moje będzie złączone z Tobą w czasie i w wieczności... Oto Panie, jest całe pożądanie moje. Amen.

LITANIA O PRZENAJŚWIĘTSZYM SAKRAMENCIE

Kyrie elejson, Chryste elejson, Kyrie elejson.

Chryste, usłysz nas, Chryste, wysłuchaj nas.

Ojcze z nieba Boże, zmiłuj się nad nami.

Synu Odkupicielu świata Boże, zmiłuj się nad nami.

Duchu Święty Boże, zmiłuj się nad nami.

Święta Trójco, jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.

Chlebie żywy, któryś z nieba zstąpił, zmiłuj się nad nami.

Ziarno pszeniczne wybranych Twoich, zmiłuj się nad nami.

Wino kosztowne, czystość Panieńską ochraniające, zmiłuj się nad nami.

Chlebie obfity, królom z siebie rozkosze wydający, zmiłuj się nad nami.

Ofiaro czysta, zmiłuj się nad nami.

Baranku bez zmazy, zmiłuj się nad nami.

Stole i Ołtarzu Nowotestamentalny, zmiłuj się nad nami.

Przedziwny pokarmie Anielski, zmiłuj się nad nami.

Manno niebieska, ukryta, zmiłuj się nad nami.

Chlebie nadistotny, zmiłuj się nad nami.

Przedwieczne Słowo Ojcowskie, któreś się Ciałem stało, i między nami przebywało, zmiłuj się nad nami.

Tajemnico wiary, zmiłuj się nad nami.

Wspaniały i najchwalebniejszy Sakramencie, zmiłuj się nad nami.

Ofiaro ze wszystkich najświętsza, zmiłuj się nad nami.

Prawdziwe ubłaganie za żywych i umarłych, zmiłuj się nad nami.

Niepojęte cudo nad wszystkie cuda, zmiłuj się nad nami.

Niebieskie lekarstwo grzesznych, zmiłuj się nad nami.

Przenajświętszej Męki Pańskiej pamiątko, zmiłuj się nad nami.

Darze wszelkie dary przewyższający, zmiłuj się nad nami.

Pamiątko miłości Boskiej, zmiłuj się nad nami.

Hojności opływająca Boskiej szczodrobliwości, zmiłuj się nad nami.

Najświętsza i przenajdostojniejsza tajemnico, zmiłuj się nad nami.

Lekarstwo dusz, zmiłuj się nad nami.

Chlebie wszechmocnością słowa uczyniony ciałem, zmiłuj się nad nami.

Niekrwawa ofiaro, zmiłuj się nad nami.

Sakramencie niewysłowionej Boskiej łaskawości, zmiłuj się nad nami.

Posilenie i ochłodo dusz czystych, zmiłuj się nad nami.

Podróżne zasilenie w Panu umierających, zmiłuj się nad nami.

Darze przyszłej chwały, zmiłuj się nad nami.

Przenajświętsza Eucharystio, zmiłuj się nad nami.

Źródło wszelakich łask, zmiłuj się nad nami.

Zadatku wiecznej szczęśliwości, zmiłuj się nad nami.

Bądź nam miłościw, wysłuchaj nas Panie!

Od wszelkiego złego, wybaw nas Panie!

Od niegodnego Ciała i Krwi Twej pożywania, wybaw nas Panie!

Od pożądliwości oczu, wybaw nas Panie!

Od pychy żywota tego, wybaw nas Panie!

Od potępienia wiecznego, wybaw nas Panie!

Przez ono wielkie pragnienie, którymś Baranka wielkanocnego z uczniami swymi pożywać pragnął, wybaw nas Panie!

Przez głęboką pokorę, z jaką Twoim uczniom umywałeś nogi, wybaw nas Panie!

Przez najświętszą miłość, z której ten Boski Sakrament postanowić raczyłeś, wybaw nas Panie!

Przez wszelkie utrudzenia, prace i męki Twoje, któreś w tym ciele podjąć raczył, wybaw nas Panie!

Przez pięć ran tegoż Ciała Twego najświętszego, wybaw nas Panie!

Przez Krew Twoją najświętszą, którąś dla nas wylać i na ołtarzu zostawić raczył, wybaw nas Panie!

My grzeszni Ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie.

Abyś nam wiary, uczciwości i nabożeństwa ku temu Sakramentowi pomnożyć i do końca zachować raczył, Ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie.

Abyś nas do częstego i zbawiennego pożywania tej św. Eucharystii, przez prawdziwe grzechów naszych wyspowiadanie się, pobudzić i przywieść raczył, Ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie.

Abyś nas od wszelkiej ślepoty serca uchować raczył, Ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie.

Abyś nas do uczestnictwa drogich i niebieskich pożytków tego najchwalebniejszego Sakramentu przywieść raczył, Ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie.

Abyś nas w godzinę śmierci naszej tym niebieskim pokarmem wzmocnić i obronić raczył, Ciebie prosimy, wysłuchaj nas, Panie.

Synu Boży, Ciebie prosimy, wysłuchaj nas Panie.

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam Panie!

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas Panie!

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami!

Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas!

Kyrie elejson, Chryste elejson, Kyrie elejson.

MODLITWA

Boże, któryś nam w Sakramencie cudownym męki Twojej pamiątkę zostawił, racz nam dać, prosimy, abyśmy Ciała i Krwi Twojej świętych tajemnic tak używali, iżbyśmy odkupienia Twego pożytku sami w sobie ustawicznie doznawali; który żyjesz i królujesz z Bogiem Ojcem w jedności Ducha Świętego, Bóg na wieki wieków. Amen.

(C. Plater-Zyberk, Życie katolickie. Książeczka do nabożeństwa i rozmyślania)

Modlitwa do Ducha Świętego

2010-05-23T14:12:00.000+02:00

Duchu świętości, spojrzyj z wyżyn niebieskich, na których jaśniejesz, i ulituj się nad naszą nędzą, albowiem żyjemy pogrążeni w błocie grzechu i ledwo zdołamy podnieść ku Tobie nasze oczy, by Cię błagać o ratunek.

Duchu świętości, coraz głębsze zepsucie szerzy się na świecie. Bluźnią Twemu imieniu, depczą Krew Chrystusa i wznawiają Mękę Kalwaryjską w Jego świętym Kościele. Spustoszenie sięga aż do przybytków Twoich, a całe piekło sprzysięga się wraz ze swymi sprzymierzeńcami na ziemi, aby wydać wojnę Kościołowi. Kościół nie zginie, ale tyle dusz, ten kosztowny owoc Krwi Jezusa, zginie na wieki. Ulituj się nad nimi i wyrwij ich z tej toni, wylej na nie choć promyczek Twej świętości, aby je nakłonić do opamiętania i skruchy.

Duchu świętości, Ty zawsze ratowałeś świat, zsyłając mu świętych, którzy jak gwiazdy przyświecali swojemu wiekowi, wskazując drogę do Ciebie. Ześlij, Panie, i na nasze czasy świętych seraficznej miłości, których miłość byłaby silniejsza od sprzysiężonej nienawiści szatana i przemogła ją. Ześlij nam świętych, którzy, jako waleczni rycerze, strzegliby wszędzie przybytków Twoich i nienaruszalności Twej nauki, i byli gotowi na wszelkie posługi dla Twego imienia. Rozlej świętość na Twój Kościół, duchowieństwo i zgromadzenia zakonne, wzbudź nowe powołania do Twojej służby, pomnóż ducha ofiary, męstwa i wytrwałości.

Duchu Święty Boże, Dawco łask niebieskich, udziel daru modlitwy i kontemplacji, aby na nowo bujnym kwieciem zakwitło Twoje dziedzictwo, dziedzictwo dzieci Bożych. Przyjdź i odnów oblicze ziemi!

O przedziwny Duchu Świętości, spraw, abyśmy zawsze byli wierni Twoim świętym natchnieniom, abyśmy, wsparci Twoją łaską, doszli w tym życiu do takiej świętości, jaką nam wyznaczyłeś. Prowadź nas takimi drogami, jakie Ty wybierzesz dla nas. Daj tylko, abyśmy zawsze wiernie Ci służyli - to nasze najgorętsze pragnienie. Amen.

(C. Plater-Zyberk, Książekczka do rozmyślania i nabożeństwa)

Spacerkiem po Krakowskim Przedmieściu

2010-05-18T21:08:00.006+02:00

Dzisiaj odważyłam się pójść na Krakowskie Przedmieście – od TAMTYCH kwietniowych wydarzeń pierwszy raz. Zapytacie dlaczego potrzebowałam odwagi – bo wiedziałam, że już nie znajdę tej niezwykłej atmosfery, która tak wiele obiecywała, dawała poczucie jedności, a może nawet siły. Chciałam udawać, że jest jak wtedy ale przecież to dziecinne pragnienie. Nie można budować na samej atmosferze, więc ograniczyłam się do spacerowania i rozmyślania...
W czasie żałoby moje koleżanki oburzały się, że młodzież w szkole nie umie należycie się zachować, że nie potrafi uszanować głowy państwa. Słuchałam zdziwiona, bo niby skąd nagle ma umieć szanować, skoro do tej pory nikt jej tego nie uczył?
Mój uczeń – harcerz przy Pałacu Prezydenckim pełnił służbę na okrągło, do szkoły wpadł raz. Co z nie poprawionymi jedynkami? - próbowałam sprowadzić go na ziemię. Oburzył się. Przecież nie można w obliczu tak wielkiej tragedii myśleć o banalnych siedmiu jedynkach?! Pewnie nie można, ale wolałabym, żeby tragicznie zmarłych zastępowali ci, którzy jedynek nie mieli. Argument nie trafił, bo według niego ważna jest tylko akcja. Kto by myślał o przyszłości?
Przed świętem Konstytucji 3-go maja zapytałam młodzież jak rozumieją patriotyzm.
- Patriotyzm jest wtedy, gdy szanujemy flagę. - A gdy ktoś zna dobra kultury narodowej, czy jest patriotą? - To musi być jakiś przypał – skwitował Piotrek. Kto by myślał o przeszłości? Szłam więc spacerkiem i wspominałam, i rozmyślałam…

Ale żeby nie było tak pesymistycznie kilka uskrzydlających myśli Cecylii Plater- Zyberk

Czemże więc jest „duch obywatelski”? Jest to taki duch, który sprawia, że człowiek, odczuwając swą przynależność do tego wszystkiego, co społeczność ojczystą obchodzi – w szerszym lub ciaśniejszym zakresie – całą duszą oddaje się pracy dla tej społeczności.
Duch ten rodzi się z poczucia obowiązku to jest sprawiedliwości, której znów owocem bezpośrednim: solidarność i odpowiedzialność. Dobry obywatel kraju, jest to taki człowiek, który poślubia poniekąd, w promieniu sobie dostępnym, i w stosunku do swej możności, wszelkie sprawy, oraz interesy kraju, co go zrodził, i tego szmatu ziemi, co go żywi. W tym obrębie nic obojętnem mu nie jest, owszem, wszystko co ze sprawą ojczystą jest ściśle związane, najżywiej go obchodzi.
Dba zarówno o to co ducha krzepi, jak o to, co byt materyalny zapewnia. Dba o kulturę, oświatę, o przemysł i handel, o drogi i szosy, o rozumną gospodarkę, o postęp we wszelkiej dziedzinie… a oczy jego specjalnie zwrócone są tam, gdzie co poprzeć trzeba, lub gdzie niebezpieczeństwo grozi. (…) Dobry obywatel lepiej od innych zna dzieje ojczyste, oraz rodzimą literaturę, w których geniusz narodowy jest poniekąd zaklęty i u tego źródła czerpie ducha, co krzepi i broni przeciw zalewającej fali kosmopolityzmu. On nigdy nie narzeka, bo wie, że narzekanie nic dobrego nie sprawia, a rodzi tylko rozgoryczenie. Na nikogo też nie zrzuca winy, i gdy wspólna jest winna, z Piłatem rąk nie umywa, lecz zaradza, gdzie może, a dla swego narodu ma serce syna”.

Cecylia Plater – Zyberk, „Kobieta obywatelka”, Warszawa 1913

Fotki: Krakowskie Przedmieście w okolicach dzisiejszego Pałacu Prezydenckiego

Modlitwa maryjna: Wieczernik uświęcenia i świadectwa z Maryją

2010-05-15T21:39:00.002+02:00

Rozmyślania Nowennowe na 16 kwietnia 2010...

Modlitwa matki mojej ziemskiej i opieka Matki mojej niebieskiej, tamtej objawiona, ocaliły mnie

(bł. Honorat, ND 10)

Tradycja franciszkańska

Po ukończeniu remontu trzech kościołów, gdy ciągle mieszkał przy tym kościółku poświęconym Dziewicy, dzięki pomocy Tej, która dała Zapłatę za nasze zbawienie, zasłużył sobie na to, że znalazł drogę doskonałości przez otrzymanie od Boga ducha ewangelicznej prawdy. Gdy bowiem któregoś dnia, podczas mszy świętej, czytano słowa Ewangelii, w których została podana ewangeliczna norma życia dla uczniów posłanych na przepowiadanie Królestwa Bożego, mianowicie: aby nie mieli ani złota, ani srebra, ani pieniędzy w swoich trzosach, ani torby podróżnej, ani dwóch tunik, ani sandałów, ani laski (Mt 10,9 nn), natychmiast po usłyszeniu tych słów, Duch Chrystusowy obdarzył go taką mocą i tak go namaścił, że przyjął dosłownie wspomnianą formę życia nie tylko przez poznanie i uczucie, ale także w praktycznym życiu i ubiorze. Zaraz bowiem zdjął obuwie, odrzucił laskę, torbę i pieniądze, a zadowalając się jedną tylko tuniką, pozbywszy się pasa wziął zamiast niego kawałek sznura i usuwając także ze swego serca troskę o sprawy materialne wykonał wszystko, tak jak słyszał i dostosował się zupełnie do wymagań stawianych przez słuszną zasadę apostolską (2Bon 2,1).

Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry, zwanej Oliwną, która leży blisko Jerozolimy, w odległości drogi szabatowej. Przybywszy tam weszli do sali na górze i przebywali w niej: Piotr i Jan, Jakub i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, i Szymon Gorliwy, i Juda, (brat) Jakuba. Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa, i braćmi Jego

(Dz 1,12-14)

MARYJA

*Historyczne*	*Prorockie*	*Ewangelie*	*Pozaewangeliczne*
Rdz 3,13;	Iz 7,14;	Mt 1,18-25;	Dz 1,14.22;
Wj 15,20;	So 3,14-17;	Mt 2,13.20-22;	Dz 10,37nn;
Sdz 11,37n;	Za 9,9;	Mk 3,21n.31-35;	Dz 13,24nn;
1Sm 2,1-10;		Mk 6,3;	Rz 8,15;
		Łk 1,26-56;	1Kor 9,5;
		Łk 2,5.19.22.27.29-37;	2Kor 11,2-3;
		Łk 2,39.48-51;	Ga 1,19;
		Łk 11,27n;	Ga 4,4;
		Łk 14,26;	Ef 1,6;
		Łk 18,29;	Ef 5,25nn.27.32;
		Łk 21,9;	Kol 1,18;
		J 1,13;	Ap 12,5.13-17;
		J 2,1-12;	Ap 21;
		J 3,21;
		J 7,3.17;
		J 8,31;
		J 19,25nn;

Nauczanie Kościoła

Trzeba było, aby pierwsze wylanie Ducha Świętego, które przygotowało Ją do Bożego macierzyństwa, zostało odnowione i wzmocnione. U stóp krzyża Maryja została bowiem obdarzona nowym macierzyństwem — macierzyństwem wobec uczniów Jezusa. Ta właśnie misja wymagała nowego daru Ducha. Maryja pragnęła go zatem, aby Jej duchowe macierzyństwo było płodne.

W chwili wcielenia Duch Święty zstąpił na Nią jako na osobę powołaną do godnego udziału w wielkiej tajemnicy; teraz natomiast wszystko dokonuje się ze względu na Kościół, którego Maryja ma być typem, wzorem i Matką.

W Kościele i dla Kościoła Maryja — pomna obietnicy Jezusa — oczekuje Pięćdziesiątnicy i modli się o wielorakie dary, odpowiadające osobowości i misji każdego.

W chrześcijańskiej wspólnocie modlitwa Maryi ma szczególne znaczenie: przyczynia się do nadejścia Ducha Świętego, domagając się Jego działania w sercach ludzi i w świecie. Podobnie jak we wcieleniu Duch Święty ukształtował w Jej łonie fizyczne ciało Chrystusa, tak teraz w wieczerniku tenże Duch zstępuje, aby ożywić Jego Ciało mistyczne.

Pięćdziesiątnica jest więc także owocem nieustannej modlitwy Maryi, którą Pocieszyciel przyjmuje szczególnie przychylnie, jest ona bowiem wyrazem Jej macierzyńskiej miłości do uczniów Chrystusa.

Kontemplując możne wstawiennictwo Maryi oczekującej Ducha Świętego, chrześcijanie wszystkich epok, podążający długą i trudną drogą do zbawienia, uciekają się często do Jej orędownictwa, aby jeszcze obficiej otrzymać dary Pocieszyciela. (JP II, 28.5.1997)

DUCHOWOŚĆ SERAFICKA

2010-05-10T20:44:00.001+02:00

Sekcja Teologii Duchowości UKSW

Konferencja Rodziny Honorackiej

Centrum Duchowości "Honoratianum"

zapraszają na

Sympozjum Duchowości Honorackiej

DUCHOWOŚĆ SERAFICKA

12 maja 2010 r.

9⁰⁰ Rozpoczęcie sympozjum

9¹⁰ Nurty duchowości katolickiej w Europie na przełomie XIX i XX wieku

Ks. prof. dr hab. Stanisław Urbański, UKSW, Warszawa

9⁴⁰ Chóry aniołów w teologii średniowiecznej

od Pseudo-Dionizego Areopagity do św. Bonawentury

Dr Roman Majeran, KUL JP II, Lublin

10¹⁰ Idea „serafickości” Franciszka z Asyżu

we wczesnej tradycji hagiografii Franciszkańskiej

Br. dr Wiesław Block OFMCap, Prof. Antonianum, Rzym

10⁵⁰ Duch seraficki w rozumieniu bł. Honorata Koźmińskiego

Br. mgr lic. Juliusz Pyrek OFMCap, CDH, Zakroczym

11²⁰ Dyskusja

12⁰⁰ MSZA ŚWIĘTA pod przewodnictwem J. Em. Kard. Józefa Glempa

13¹⁵ Przerwa obiadowa

14¹⁵ Seraficki duch Zgromadzenia Sióstr Felicjanek

S. Antonella Gawlik CSSF, Kraków

14⁴⁵ Uwielbienie Boga motywem troski Sióstr Westiarek Jezusa

o przyozdabianie świątyń

Elżbieta Chychłowska WJ, Podkowa Leśna

15¹⁵ Duch świętego zapału w życiu i pismach

wybranych postaci zgromadzeń honorackich

Julia Elżbieta Wąsala WNO, Otwock

15⁴⁵ Seraficka miłość Boga i bliźniego

w duchowości Córek Matki Bożej Bolesnej – Serafitek

S. Ancilla Stasiowska CMBB, Kraków

16¹⁵ Dyskusja

16⁴⁵ Zakończenie sympozjum

Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego

Aula Jana Pawła II, ul. Dewajtis 5, Warszawa

Smoleńsk 2010

2010-04-18T11:14:00.000+02:00

Requiem aeternam dona eis Domine et lux perpetua luceat eis

2010-04-11T21:57:00.001+02:00

Tym, którzy odeszli...

Requiem aeternam dona eis, Domine,

et lux perpetua luceat eis.

Requiescant in pace. Amen

Wieczne odpoczywanie racz im dać Panie,

a światłość wiekuista niechaj im świeci.

Niech odpoczywają w pokoju wiecznym.

Amen

Raduj się ziemio!

2010-04-05T20:34:00.004+02:00

Weselcie się już, zastępy Aniołów, w niebie: weselcie się, słudzy Boga.

Niechaj zabrzmią dzwony głoszące zbawienie, gdy Król tak wielki odnosi zwycięstwo.

Raduj się, ziemio, opromieniona tak niezmiernym blaskiem,

a oświecona jasnością Króla wieków, poczuj, że wolna jesteś od mroku, co świat okrywa!

Zdobny blaskiem takiej światłości, raduj się, Kościele święty, Matko nasza!

Ta zaś świątynia niechaj zabrzmi potężnym śpiewem całego ludu!!

Pan Zmartwychwstał !!!

Uświęcająca siła tej nocy oddala zbrodnie, z przewin obmywa, przywraca niewinność upadłym, a radość smutnym, rozprasza nienawiść, usposabia do zgody i ugina potęgi.

(Exultet)

Niech doświadczenie tej wielkiej Tajemnicy Paschalnej napełnia nas nadzieją i uwolnionych ze śmierci grzechu uzdalnia nas do ogłaszania światu Prawdy!

Zwiastowanie

2010-03-25T12:48:00.004+01:00

„Anioł wszedł do niej i rzekł"

A prosta dziewczyna odpowiedziała nie wiedząc co ją czeka:

„Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa.”

Obym umiała w taki sposób przyjmować maleńkie zwiastowania, którymi Pan na co dzień mnie obdarza…

Dla kontemplacji najpiękniejsze "Zwiastowanie" jakie kiedykolwiek widziałam - autorstwa Jacka Malczewskiego

Modlitwy do św. Józefa

2010-03-18T20:28:00.001+01:00

Jak niegdyś król Egipski Faraon wszystkim cierpiącym na głód i niedostatek w jego państwie, zalecał udawać się po wsparcie do swego szafarza, mówiąc: „Idźcie do Józefa”, tak dziś Kościół święty we wszelkich potrzebach duszy i ciała, tymi samymi słowami do swych wiernych przemawia: „Idźcie do Józefa, — do Józefa Opiekuna i Oblubieńca Maryi, przybranego Ojca Jezusa, najmożniejszego Szafarza łask Bożych. Idźcie do Józefa wszyscy, którzy pragniecie prowadzić życie bogobojne, wewnętrzne. On Mistrzem tego życia, On was uchroni od zgubnej oziębłości, nauczy was modlitwy, rozmyślania, skupienia, zdania się całkowitego na wolę i Opatrzność Bożą”.

„Idźcie do Józefa” wszyscy, którzy ciężko pracujecie, On was nauczy nie wstydzić się pracy — On, który choć z rodu królewskiego pochodził, ciężkim rzemiosłem na życie zarabiał, On was nauczy żyć zadowolonymi w swoim stanie i z niego się nie wychylać, nikomu nie zazdrościć i nie ubiegać się o względy ludzkie.

On wam będzie wzorem, ulgą i zachętą w pracy, i nauczy was, jak się uświęcać w życiu pracowitym cichym, nieznanym.

„Idźcie do Józefa”, kiedy wam bieda i głód dokucza, kiedy choroba i smutek nawiedza, kiedy pokusy męczyć będą, idźcie do Józefa, a cokolwiek wam rzecze w głębi duszy waszej, czyńcie.

„Idźcie do Józefa” nade wszystko w godzinę śmierci, — tu jest Jego pomoc i opieka najpotrzebniejsza. O tej chwili najwięcej pamiętajmy, gdyż ta chwila nasz los wieczny rozstrzygnie, dla tej najważniejszej chwili naszego życia, Jego Opiece codziennie się polecajmy.

Cecylia Plater-Zyberkówna, Życie katolickie, s. 529-530

***

im kto bliżej źródła, tym obficiej z niego czerpie... a po Maryi, któż był bliżej Serca Pana Jezusa, jak św. Józef?

Cecylia Plater-Zyberkówna, Życie katolickie, s. 528.

***

Ofiarowanie serca swego świętemu Józefowi

Najmilszy Patronie mój, Józefie św., który najdoskonalszą ofiarę z siebie samego złożyłeś Bogu i najgoręcej pragniesz pozyskać Chrystusowi serca wszystkich ludzi, do nóg Twoich w najgłębszym uniżeniu przynoszę nędzne i grzeszne serce moje i składam je w Twoje błogosławione ręce, w których objęciu Serce Dzieciątka Jezus biło tak miłośnie. O św. Józefie, Ojcze mój najukochańszy, weźże biedne serce moje w przemożną Twą opiekę, wyjednaj mi u Boga doskonałe z grzechów oczyszczenie, oderwanie od marności ziemskich i uproś, aby ogień miłości Bożej je rozpalił, przemienił i ukształtował na wzór Serca Twego, aby Jezusowi przyjemnym było; złóż je na ofiarę Zbawicielowi naszemu i przeczystej Jego Matce, aby wyłączną ich własnością będąc na tej ziemi, w niebie także wielbiło i kochało Jezusa i Maryję niepokalaną, i z Tobą, o Józefie błogosławiony, chwaliło Boga w Trójcy najświętszej jedynego, na wieki wieków. Amen.

Cecylia Plater-Zyberkówna, Życie katolickie, s. 533.

***

(Memorare)

Pomnij o najczystszy Oblubieńcze Maryi, o mój najmilszy opiekunie, Józefie św., że nie słyszano nigdy, aby ktokolwiek wzywający Twej opieki i Twej pomocy błagający, bez pociechy pozostał. Tą ufnością ożywiony, przychodzę do Ciebie, i z całą ducha gorącością Tobie się polecam! Nie odrzucaj modlitwy mojej, o przybrany Ojcze Odkupiciela naszego, ale racz ją przyjąć łaskawie i wysłuchać. Amen.

(300 dni odpustu raz na dzień, Pius IX, 4 lutego 1877 r.)

***

Na uproszenie łaski czystości

O Stróżu i Ojcze dziewic, Józefie św., którego wiernej straży sama niewinność, Jezus Chrystus i Panna nad pannami Maryja, powierzoną była, Ciebie przez ten podwójny a najdroższy skarb, przez Jezusa i Maryję, proszę i błagam, byś mnie od wszelkiej nieczystości zachowawszy, sprawił, abym myślą nieskalaną, sercem niewinnym i czystym ciałem Jezusowi i Maryi zawsze w jak największej czystości służyła. Amen.

(Raz na dzień 300 dni odpustu, Pius IX 3 lutego 1863)

***

Akty strzeliste

Jezus, Maryja, Józef, wam oddaję duszę, ciało i skonanie moje!

Jezus, Maryja, Józef, bądźcie przy mnie w ostatniej chwili skonu mego.

Jezus, Maryja, Józef, niech w przytomności Waszej dusza moja z ciała wynijdzie. Amen.

(Za każdy z tych trzech aktów po 100 dni odpustu, Pius VII 1870).

***

Ojcze przedwieczny, ofiarujemy Ci krew, mękę i śmierć Jezusa Chrystusa, boleści najświętszej Panny i św. Józefa, za odpuszczenie grzechów naszych, za wybawienie dusz w czyśćcu cierpiących, za potrzeby Matki naszej Kościoła świętego oraz za nawrócenie grzeszników.

(100 dni odpustu za każdy raz, Pius IX 30 kwietnia 1860 r.)

O życiu ukrytym św. Józefa (Józefa Chudzyńska)

2010-03-18T20:07:00.001+01:00

Dziś wigilia uroczystości św. Józefa Oblubieńca NMP.

Św. Józef jest opiekunem Maryi i całego Kościoła, czyli nas. Czego może nas dziś nauczyć?
Przez Jana Pawła II był wskazywany jako wzór opiekuna i wzór przeżywania czystości.
Nasza Matka Józefa Chudzyńska stawia go nam także jako wzór realizacji życia ukrytego.

Dla wytrwałych fragmenty konferencji naszej Matki:

Szkoda by było, aby miesiąc marzec poświęcony czci św. Józefa, którego życie było prawdziwie zakonne ukryte, przeszedł bez naszej szczególnej uwagi.

Celem naszym jest: naśladować najdłuższy okres życia Jezusa, Maryi i św. Józefa. […] Przenieśmy się myślą do Nazaretu, spójrzmy na św. Patriarchę... Jakież to tam życie? Prawdziwie ukryte. […] Tam Jezus, jako człowiek, rozumiał powołanie swoje, tam Bóg-Człowiek wyzuł się ze siebie, stał się posłusznym, a Maryja Najświętsza, choć na godność Matki Bożej wybrana i wyniesiona, czuła się jednak służebnicą Pańską. Co za kontrast z pychą tego świata!

Wiedząc co się tam ukrywa w tym domku, jakże byśmy wielbili jego mieszkańców; jakże byśmy rade zaglądały do jego okienek, padałybyśmy na twarz przed mieszkaniem tej ubogiej Matki. Tam wszystko wielbi Boga w największym ukryciu, cichości, a prawo Boże wypełnia się doskonale. Józef z pokorą rozkazuje, a Jezus i Maryja słuchają, a to tym pokorniej, im wyżsi są od Józefa. Czy ludzie poznali ich? Nie, bo św. Józef i Najświętsza Maryja prowadzą życie ukryte. Sąsiedzi nie powiedzą o Jezusie, że to Bóg; o Józefie, że to Opiekun Syna Bożego, Boga-Człowieka, Zbawiciela, że to wielki Patriarcha, bo to wszystko ukryte; ale każdy powie, że to są ludzie wierni Bogu, sprawiedliwi, strzegący przepisów Prawa.

Zastanówmy się teraz, jak to u nas być powinno wszystko według tego wzoru. Siostry w swym ukryciu mają patrzeć na domek Nazaretański i naśladować go.

Może która z was powie, że to trudne życie; a są ciasne głowy, które nie mogą tego zrozumieć i powiadają, że tylko ze złem ukrywać się trzeba, niejedna pewno to słyszała. Więc was objaśniam. Drogie moje, może i wam coś podobnego przyjdzie do głowy i możecie ulec pokusie. Jeśli życie ukryte jest złem, to chyba było złem, że św. Józef się ukrywał? Bo czy kto wiedział, że On jest opiekunem Syna Bożego? A Maryja nadnaturalnym sposobem jest Matką Bożą? A chyba i Pan Jezus czynił źle, że ukrywał swe Bóstwo przez lat trzydzieści? Nie, nie, drogie Siostrzyczki. Życie Świętej Rodziny jest najpożyteczniejszym, najwznioślejszym; służy ono nam na całe wieki za wzór. I nasze ukryte życie zakonne jest mądre i wzniosłe; broni nas ono od pychy i buduje innych […].

A my, jak długo mamy się ukrywać? Także całe życie, do końca naszego istnienia. I pokolenia przejdą, a my w ukryciu powołanie nasze trzymać powinnyśmy; gdybyśmy się wykazały – straciłybyśmy wpływ na drugich. Zadaniem naszym jest wychowywać dzieci i młodzież żeńską, zachęcać je do cnoty wpływem, dobrym przykładem i tak żyć, aby każdy mógł o nas powiedzieć: to są dobre wzorowe chrześcijanki, jak o św. Józefie mówili, że to dobry, wzorowy wyznawca Prawa Mojżeszowego.

Mamy i na starsze wpływać osoby, gdy się do tego zdarzy sposobność. Skoro by raz wiadomym było kim jesteśmy, wpływ nasz byłby żaden; mówiono by o nas jak o służebnicach Bożych w habitach: „One mogą tak żyć jak uczą, ale nie my”. Gdy wyjawimy nasze powołanie, sobie winę przypiszmy. […] Źle ukrywa Jezusa Pana ta, która się zdradza z zakonem; nie dość ona kocha Pana, ani swoje powołanie. […]

Czas naszego ujawnienia się nastąpi wtedy, gdy staniemy kiedyś przed słońcem sprawiedliwości, przed Bogiem naszym. A którakolwiek teraz wychyli się przed czasem, to ją zmrozi chłód pychy i nic jej może nie pozostanie z podjętych trudów całego życia.

Św. Józef głęboko ukrył dziewictwo pod osłoną małżeństwa. On pierwszy to uczynił. Cieszmy się, że możemy Go w tym, pod pewnym względem naśladować, wyglądając raczej jako kandydatki do zamęścia niż do zakonu. Nie szczyćmy się nigdy naszą najdroższą cnotą dziewictwa, którą obrałyśmy; nic to nam nie szkodzi, że nie mamy chwały tej cnoty.

Powiedzcież teraz, czy nasz rodzaj życia zakonnego w ukryciu nie ma wielkich zalet? […] Dziękujmy gorąco Bogu, że nas podobnie jak św. Józefa drogą ukrycia i pokory prowadzi i to nas może zachować w stałości i wytrwaniu; w stałości - gdy uderza na nas świat; w wytrwałości wobec wewnętrznych pokus, ucisków i walk. […] Żadna nie traci tu czasu, bo przez życie ukryte spełnia ciche apostolstwo, ażeby tysiące nawrócić i nie wiedzieć nawet o tym.

Gdy się wychylisz, to nawet nieprzyjaciel będzie cię karcił i do norki twej, do ukrycia zapędzał, bo wola Boża względem ciebie jest taka, abyś żyła w ukryciu. Ukrycie, ach ukrycie, to najwybitniejsza cnota Pana Jezusa... W ukryciu 30 lat spędził, a na nauczanie tylko trzy lata poświęcił, na najheroiczniejszy zaś czyn, na mękę najboleśniejszą, jeden tylko dzień przeznaczył.

Do okresu swego życia ukrytego przeznaczył: św. Józefa i... ciebie. Im więc lepiej się ukrywasz, tym lepiej spełniasz swoje zadanie. Wyrzec się więc na zawsze sławy twego powołania. Każda rodzina szczyci się, gdy kogo ze swoich do klasztoru oddaje, a nam i rodzinom naszym, nawet i to się nie dostanie. Nasze rodziny mają pewien wstyd i upokorzenie przed światem, że córka, siostra, krewna została dziwaczką, starą panną – oto nasze określenie.[…]

Zachowujmy święte milczenie o życiu naszym, jak nam Ustawy nasze nakazują, bo zdradzamy Boga naszego, gdy dajemy poznać, kim jesteśmy. Pan Jezus nigdy się nie zdradził przez 30 lat, kim jest, a Maryja Najświętsza nawet św. Józefowi nie oznajmiła, co Bóg w niej zdziałał, tak kochała ukrycie. Anioł Boży dopiero objawił św. Józefowi, kogo ma za małżonkę.

Tej świętej, pięknej tajemnicy życia ukrytego niech nas naucza św. Józef, a my - ją szanując - żyjmy jak On. Teraz również jak i za czasów św. Józefa oko Boże jest zmęczone widokiem tylu nieprawości dokoła. O, daj to Boże, żeby na domku naszym spoczęło jak wówczas na domku Nazaretańskim. Żyje między nami Jezus, ale czy rozweselony? Czy upodobał sobie tutaj? Czy znajduje w nas miłe towarzystwo, podobne do towarzystwa z Maryją i Józefem? Spojrzyjmy po sobie, czy jesteśmy w rzeczy samej Maryjne, czy też tylko to piękne imię nosimy?

Która tu spośród nas żyje własnym interesem, przepełniona miłością własną, bez ducha Maryi i Józefa, zamracza ten domek Boży. Niech się czym prędzej postara jeszcze w tym miesiącu poprawić, bo Jezus z nią nie zostanie. Niech tu duch miłości, poświęcenia, zaparcia, jedności, harmonii, pracy, modlitwy panuje, boć tu, jak tam w Nazarecie, osobiście Pan Jezus przebywa. Pracujmy i módlmy się z ufnością św. Józefa, łączmy nasze prace i modlitwy z pracą i modlitwą Jezusa w Nazarecie. Prośmy, aby nas nauczył tak żyć, aby to życie nasze Bogu się podobało, tak jak miłe Mu było życie Józefa, naszego Opiekuna. Amen.